King Goat – Debt Of Aeons

In de schaduw van het debuut
76/100

King Goat was verleden jaar verantwoordelijk voor een van dé verrassingen van 2017. De bij mij onbekende Britse band gaf met debuutalbum Conduit een wel heel lekker visitekaartje af. Dat kwam voor een flink deel door de uitstekende zanger en de aangename mengeling van stijlen, waarin vooral doom, progressive en heavy elementen doorschijnen. Debt Of Aeons is de opvolger van het debuut en natuurlijk zijn we benieuwd of de band het hoge niveau weet vast te houden. Stiekem hopen we natuurlijk op een beetje progressie. Zo op het eerste gezicht lijkt er niets te zijn gewijzigd; een donkere, maar kleurrijke hoes siert het album en een beperkt aantal langere nummers staan er op het schijfje.

(tja, zo heet het nummer echt) duurt nog geen minuut en is meer als een intro van opvolger On Dusty Avenues te beschouwen, een track die dan wel weer direct de tien minuten grens overschrijdt. Het vier minuten durende Psychasthenia bestaat voor de helft uit een oninteressante aanslag zonder melodie, waarna zich een soort van slaapliedje ontvouwt. Snel vergeten dus. Bij het beluisteren van deze nummers valt direct al de afstandelijke productie op, alsof er een muur tussen luisteraar en de band staat. Dat went op den duur wel, maar het maakt een emotionele klik met de muziek moeilijker. De productie is dan ook een absoluut minpunt aan dit toch al wisselvallige album.

De andere nummers liggen in het verlengde van Conduit. Mooie uitgesponnen tracks die niet direct beklijven, maar enkele luisterbeurten nodig zullen hebben. De songs geven door de niet alledaagse structuren langzaam hun geheimen prijs. Zanger Anthony Trimming is weer flink op dreef en schakelt moeiteloos tussen cleane zang, grunts en screams en doet dat opnieuw met veel overtuiging. De muziek wisselt daarmee ook geregeld van stemming, zowel rustigere passages als extreme stukken zitten in deze progressieve muziek verwerkt.

Er zijn wel degelijk verschillen te vinden met de voorganger. Zo wordt de Chris Cornell-achtige zang grotendeels achterwege gelaten en ontbeert het album het aan echt meesterlijke tracks, zoals Feral Kings en Conduit. Doldrum Sentinels komt daar nog het dichtst bij in de buurt en leunt, ook qua productie, meer tegen het debuut aan. Dat nummer valt dan ook meteen als het hoogtepunt van Debt Of Aeons te bestempelen.

Het album is absoluut geen slechte plaat, maar weet het debuut bij lange na niet te overtreffen. Met name de iets mindere riffs en de slechte productie zijn minpunten. Toch is de vrij unieke sound van deze Britten een aangename ervaring. Ze gaven zelf de laatste plaat van Ephel Duath op als inspiratiebron en dat hoor je in de progressieve klanken terug. Verder hoor je ook A Perfect Circle terug, wat al aangeeft dat het een uitgebreid klankenpallet is dat je voorgeschoteld krijgt. Ben je een muzikale omnivoor die zowel van doom, heavy als prog houdt, geef deze plaat dan zeker een kans.

Releasedatum: 20-04-2018 | Label: Aural Music | Facebook

Tracklist:
01. Rapture
02. Eremite’s Rest
03. Debt of Aeons
04. Psychasthenia
05. Doldrum Sentinels
06. –
07. On Dusty Avenues

 

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter