Kardinal Sin – Victorious

Schiet zowel te kort als in de roos
77/100

Kardinal Sin uit Zweden werd gevormd in 2014 en brengt met Victorious hun eerste album uit. Dat is niet zo’n bijzondere eerste zin, en dat lijkt te passen bij de muziek die we te horen gaan krijgen. Er is ook nog niet veel geschiedenis waar we het over kunnen hebben. De band was voorheen actief als Rough Diamond, maar hebben we die ooit gehoord? Waarschijnlijk niet. Kardinal Sin bedient zich van melodische power metal, met een scheutje heavy metal. Als Zweedse band hoor je wat Sabaton-elementen erin terug, maar meer moeten we denken aan Nocturnal Rites, Bloodbound en Edguy, met een scheutje duisternis. 

Goed, niet bijzonder dus, maar wat we horen bevalt wel degelijk. Geen nutteloze intro’s, Patria (Fatherland) begint meteen met bombastische koorzang, riffs en bassdrums, zoals goede power metal dat doet. De stem van Daniel Wikerman gaat meteen door merg en been, voor ons op de goede manier. Hij heeft echter een ietwat nasale toon, die misschien niet bij iedereen soepel de gehoorgang binnen zal glibberen. Desalniettemin is zijn zang krachtig en helder, en weet hij zowel in de hoge als lagere regionen solide te klinken. Victorious kent een sterk begin, met het rockende Walls Of Stone en het stevige Mastermind daar meteen achteraan.

De band blinkt uit in goede refreinen en hoewel we niks nieuws aan progressie kunnen vinden, werkt het prima. Het eerste hoogtepunt komt met de titeltrack, waarbij het gaspedaal voor het eerst vol ingetrapt wordt en we pure power metal smakelijkheid krijgen. Een snufje keyboards wordt hieraan toegevoegd, maar de nadruk ligt op de riffs en gitaren voor een stevig resultaat. Ook van sterke makelei is Bonaparte, dat de geschiedenis van Napoleon vertelt op Sabatoniaans marcheertempo, mét symfonische keyboards. 

Helaas kakken we daarna wat in en mist de spanning een beetje. Het zelfgetitelde epos S.I.N. is een matige mid-tempo powerballade en Revenge Of The Fallen gaat niet over Transformers (denken we).
Feit is dat het refrein iets inkakt, terwijl dat juist niet de bedoeling moet zijn. Gelukkig pakken we snel de draad weer op met Raven Quote en Attack. Raven Quote presenteert een wat gitaargedreven geluid, dat met staccato-riffs wel wat aan Kamelot doet denken, en een lekker power metal refrein. Attack roept daarentegen de neo-klassieke kant op met een bewerking van Bouree in E mineur van Bach (je herkent het wel).

Als orgelpunt (letterlijk) heeft men een cover van The Bells Of Notre Dame ingeblikt, jawel, het nummer uit de Disneyfilm!
Zanger Daniel klinkt totaal anders en bovendien expressiever dan op de rest van de plaat. En hoewel het verreweg het meest kitscherige nummer is, spreekt het wel degelijk aan. Het biedt zo’n fijne afsluiting dat For The Heroes een beetje overbodig voelt.

Zo geeft Kardinal Sin ons een gevarieerd album, waar zeker niet alles van hetzelfde hoge niveau is, maar wat wel vermaakt. Het luistert lekker weg zonder al teveel moeite te moeten doen. Voor de liefhebber van dit genre zit er zeker wat prettigs in. Wie niet van dit soort power metal houdt, gaat er ook niet van houden na dit album, want het is immers gewoon metal by numbers. Zoals zo vaak gezegd is daar niks mis mee en we rekenen de band er dan ook niet op af. Wel op het saaie middendeel van de plaat, maar dat ligt aan de songwriting. We zijn benieuwd wat een tweede plaat brengt, met wat focus en een stabiele line-up kan dit nog leuk worden.

Releasedatum: 27-04-2018 | Label: Massacre Records | Website 

Tracklist:
01. Patria (Fatherland)
02. Walls Of Stone
03. Mastermind
04. Victorious
05. Bonaparte
06. S.I.N.
07. Revenge Of The Fallen
08. Secrets Of The Pantomime
09. Raven Quote
10. Attack
11. The Bells Of Notre Dame (Revisited)
12. For The Heroes

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter