Helion Prime – Terror Of The Cybernetic Space Monster

Ruimte, dino's en glorie.
73/100

Er zijn een paar underground power metalbands, die op handen gedragen worden. Seven Kingdoms is er één van, net als Noble Beast, Pathfinder en Timeless Miracle. Helion Prime mag zich ook bij dit rijtje aansluiten. In 2016 gooide deze Amerikaanse formatie hoge ogen met hun debuut, waarop Europese stijl power metal werd gesmeed, met sterke melodieën en krachtige vrouwenzang van zangeres Heather Michele. Er lag een gouden toekomst voor de band in het verschiet. Echter, een detail gooide (op persoonlijk vlak dan) roet in het eten: ik houd niet van power metal met zangeressen. Het gelauwerde Seven Kingdoms kan mij ook niet bekoren. Groot was dus de verrassing toen bleek dat er een aantal wisselingen hadden toegeslagen en de nieuwe vocalist een Cyprioot genaamd Sozos Michael was. Inderdaad, een kerel. Weg unique selling point. Hoewel de dino op de cover bleef.

Ja, Helion Prime doet wat veel bands weigeren, of andersom pogen te doen: een zangeres vervangen door een zanger. Geen tweede zangeres dus, maar ze gooien het over een geheel andere boeg. Op zich verschilt Sozos niet veel van zijn voorgangster. Beiden hebben een krachtige, verstaanbare stem, met sterke harmonische kwaliteiten. De mix is beter dan op het debuut en de zang lijkt wat meer in de mix te vallen, in plaats van erbovenop. Muzikaal is Helion Prime nog steeds dezelfde band. De power metal is gevarieerd, maar herkenbaar, en je merkt dat de bandleden beter op elkaar zijn ingespeeld. De nummers zijn wat meer ‘by the numbers’ dan op het debuut: de frisheid is er in elk geval een beetje vanaf, maar het luistert desalniettemin lekker weg en de Sabaton-route wordt godzijdank nooit gekozen.

Dat betekent niet dat er geen smeuïg spul valt te vinden. Urth is een heerlijk catchy meezingertje en ook de singles Spectrum en Silent Skies gaan soepel naar binnen, met sterke, gladde refreinen, maar genoeg metalpower om het ijzergehalte hoog te houden. Ook opener A King Is Born is sterk. Als openingstrack pakt ‘ie niet meteen de volle aandacht, maar het refrein is dusdanig sterk dat die zwakte teniet wordt gedaan. En de tekst gaat over een dinosaurus. Dat maakt van hen, na Victorius, de tweede power metalband die over dino’s orakelen in een jaar! Ik weet niet waar dit heengaat, maar ik hoop dat het een trend wordt. Het hoofdgerecht van dit album is de zeventien minuten (!!!) durende titeltrack. Die laveert tussen balladesque en power metal to the max en biedt een hoofdrol aan Unleash The Archers-frontvrouw Brittney Hayes. Brittney en Sozos gaan vol in duet en bij vlagen klinkt Helion Prime weer even als op het debuut. Tekstueel krijgen we ook een stevig stukje storytelling om de oren, maar helaas hebben we geen tekstblaadje. De track is goed, maar zeventien minuten is wel erg lang, en na elf minuten begint de aandacht toch wel te verslappen. Het is duidelijk geen Rhapsody waar we naar luisteren.

Ontbreekt er iets aan deze plaat? Naast de kenmerkende ballade? Nee. We krijgen uptempo power metal, die weliswaar iets anders dan de gebaande paden durft te betreden, een sterke vocalist, een lang episch nummer én catchy kaashapjes. Toch mist Helion Prime iets om het nog beter te maken. Wat dat is? Het geheime ingrediënt, om maar met vage terminologie te blijven strooien. Want hoewel het lang niet slecht is wat we horen, zal de casuele luisteraar toch niet het hele album opzetten, slechts de ‘hitjes’. Velen zullen ook vinden dat met het verlies van hun zangeres de band een stuk meer cliché klinkt, en ook die hebben geen ongelijk. Voor de doorgewinterde power metallaar is dit echter spekkie voor het bekkie, want er is niet heel veel concurrentie voor plaat van het jaar op dit moment.

Releasedatum: 31-08-2018 | Label: AFM Records | Website

Tracklist:
01. Failed Hypothesis
02. A King Is Born
03. Bury The Sun
04. Atlas Obscura
05. Furth
06. The Human Condition
07. Spectrum
08. Silent Skies
09. Terror Of The Cybernetic Space Monster

Tags: , , ,

FacebookTwitter