GosT – Possessor

De sound van industrie en B-film horror
85/100

Na acht jaar Ragherrie hebben we opeens een primeur te pakken. We hebben wel vaker elektronische platen besproken, zoals Zardonic, maar een plaat in het synthwave genre, die hadden we nog niet. Geen zorgen, bij Ragherrie géén Timecop 1984-achtige neondroom praktijken, maar de donkere kant van dit illustere genre, waar ook favorieten als Perturbator en Carpenter Brut zich ophouden. GosT treedt in hun voetsporen, maar is stiekem al een aantal jaar bezig. Possessor is het derde album dat onder deze naam verschijnt, naast enkele eerdere ep’s.

Goed, even een snelle introductie voor wie het niet weet: synthwave is een elektronisch muziekgenre dat zich richt op een gefantaseerde jaren 80 vibe, zoals in Miami Vice. Zonnebrillen, snelle auto’s in pastelkleuren en ruimtevaart. De game Far Cry: Blood Dragon en de film Kung Fury – met “The Hoff” – zijn media die de ster van de synthwave rap hebben doen stijgen. Zo rap, dat GosT dit jaar zijn opwachting maakt op Roadburn, waar vorig jaar Carpenter Brut en Perturbator óók stonden. GosT heeft het tevens tot de line-up van Maryland Deathfest geschopt. Ja, zo ver gaat dit. Daarbij moeten we wel vermelden dat GosT een stuk donkerder is dan de meeste bands in dit genre. Een flink stuk donkerder.

Logischerwijs wordt dit muziektype ook wel darksynth genoemd. Horrorsamples, duistere thematiek en een grover geluid zijn stijlfiguren. Dat valt ook meteen op bij het intro Possessor, met sinistere samples over satanisme. Het mondt uit in de track Garruth, met lompe saw leads en stuwende beats, alsmede heftige wobbles, zo uit een dubstep breakdown. GosT laat de nostalgische 80’s vibe los en neemt een underground gothic/new wave vorm aan.

Sigil heeft dan weer een stevige post-punksfeer, bijna gothic. Zo bouwt GosT zijn eigen sound uit verscheidene elementen op. Possessor is bij vlagen onheilspellend, zoals op Loudas Deceit, met gothische koorsamples en een dreigende opbouw. Maar Possessor is ook dansbaar, en wij krijgen al zin bij het horen van de dubstep vibe op The Prowler en de drive van 16 A.M. Niet metal genoeg? Check Beliar en Commandment, tracks die niet zozeer het beeld van een schemeravond in Miami oproepen, als wel van flitsende stroboscopen in grimmige Duitse discotheken. We horen de sound die dubstep-producer Gore Tech hanteert, en waarmee hij ook de Desideratum van Anaal Nathrakh versierde. Zwaar gecompressed, met een wagonlading aan distortion, praktisch industrial. Het is net geen Gnaw Their Tongues.

Possessor begint conventioneel, maar eindigt compleet experimenteel. Naarmate de plaat vordert wordt het beproefder en worden de elementen van darksynth geleidelijk achterwege gelaten, om plaats te maken voor een industriëler metalgeluid. Niet dat er gitaren op voorkomen, maar ook zonder gitaar kan je behoorlijk metal zijn. Het is bijna bezetenheid. Hoe langer je bezeten bent, hoe vreemder het gedrag wordt. Ik denk dat het retrowave/darksynth label er nu wel af kan, want Possessor laat een eigen geluid horen, dat we heel moeilijk kunnen classificeren. Evenredig metal als dat het elektronisch, gothic, synthpop, en new-wave is. Intrigerend en meeslepend: we snappen wel dat Roadburn dit wil boeken. Aanrader voor de luisteraar die op zoek is naar unieke donkere geluiden, en een uitdaging voor al de rest van de luisteraars.

Releasedatum: 23-03-2018 | Label: Blood Music | Bandcamp

Tracklist:
01. Possessor
02. Garruth
03. The Prowler 
04. Sigil
05. Loudas Deceit
06. Beliar
07. Legion
08. 16 A.M.
09. Shiloh’s Lament
10. Malum
11. Commandment

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter