Ghost – Prequelle

Geen voorbode, maar een vervolg
86/100

Als er één band tegenwoordig nog controverse, drama én liefde – allemaal tegelijkertijd – opwekt, is het wel Ghost. Er is de afgelopen jaren in ieder geval meer dan genoeg geschreven over de Zweden. Ging het niet over de ontmaskering van Tobias Forge als Papa Emeritus, dan wel over de voormalig bandleden die hem voor de rechter sleepten, daarbij hun eigen anonimiteit uit het raam gooiend. Van het zorgvuldig geheim gehouden imago bleef daardoor niks meer over. De meeste gemaskerde bands zouden het allemaal opbiechten om vervolgens ongemaskerd verder te gaan. Niet Forge. Doodleuk gaf hij alles toe en introduceerde hij prompt een ‘nieuwe’ zanger: Cardinal Copia! Inmiddels is al het ‘gedoe’ achter de rug – zo lijkt het althans – en heeft het imago van Ghost stand gehouden. Sterker nog: het heeft de hype en verwachtingen rondom Prequelle verder opgevoerd.

Door het (mild) occulte achterwege te laten, is de muziek van Ghost door de jaren heen veranderd, maar de sound blijft uit duizenden herkenbaar. Was Opus Eponymous nog vooral door Black Sabbath en Blue Oyster Cult geïnspireerd, naarmate de jaren vorderden nam de band meer een pop sound aan, met wel een sinister tintje. Vooral songs als Meliora en Infestissumam kwamen donker en dreigend over. Met het verminderen van het ‘Satanklaas’-personage van Forge, ingeruild voor een strak in smoking gestoken Papa III, kwam wel een catchier Ghost naar voren, die zelfs hits als Cirice en Square Hammer wist uit te brengen. Op Prequelle komt dat meer dan ooit naar voren.

Beide reeds uitgebrachte songs, Rats en Dance Macabre, blijven als een hardnekkige oorwurm in je gehoorgang zitten. Daardoor is deze release wel de minst ‘metal’ plaat van Ghost. Niet getreurd: er valt desalniettemin genoeg smakelijks te vinden op deze release, waarin ditmaal de pest het centrale thema betreft.

Het lekker stevige Faith is een vlot nummer en ook het meer gevarieerde See The Light, dat heel persoonlijk aanvoelt, is interessant. Laatstgenoemde track beklijft meer, omdat het eenvoudigweg iets totaal anders is. Het laat het dynamische gezicht zien van een band welke klaar is voor de vervolgstap: een nog groter draagvlak én podium. Op Prequelle staan ook twee compleet instrumentale nummers, waarvan de eerste – Miasma – als winnaar uit de bus komt, vooral door de saxofoonsolo aan het eind. Helaas halen deze songs het tempo en de aandacht wel wat onderuit.

Gelukkig wordt Miasma opgevolgd door het op ABBA gestoelde en zeer dansbare Dance Macabre, wat één van de betere nummers van de plaat is. Pro Memoria slaat wat ons betreft de plank wat mis: de zang van Forge/Copia klinkt als een matig uitgevoerd nummer van Ayreon, ondanks de vlotte gitaarsolo. Het afsluitende Life Eternal emuleert de grandeur van Monstrance Clock, maar haalt het niet bij het topnummer op Infestissumam. Laten we daar alstublieft geen schande van spreken: ook Life Eternal blijft goed hangen. 

Prequelle kan de fan base van Ghost weleens gaan verdelen. Aan de ene kant zullen er luisteraars zijn die de poppy richting van de band verfoeien, aan de andere kant kunnen de Zweden hiermee wel weer een deels nieuw publiek aan gaan spreken.

Als plaat klinkt Prequelle goed, maar toch merken we op dat de ‘flow’ minder aangenaam en vanzelfsprekend is, vergeleken met bijvoorbeeld voorganger Meloria. Dit lijkt toch voornamelijk aan de twee volledig instrumentale tracks te liggen, die de vaart volledig uit het album halen: de stem van Forge is en blijft immers geen straf voor het oor. Ook komt niet elk nummer even goed uit de verf (maar dit kan ook komen doordat we Prequelle via een stream moeten luisteren, waardoor het moeilijker is om de aandacht erbij te houden). Dit zijn echter details die niet kunnen verhullen dat Ghost gewoon doorgaat met kwaliteit leveren. Prequelle is dus geen voorbode van een naderend einde, maar juist een uitstekend vervolg. Of zoals de bandleider reeds aangaf: Prequelle is zowel een voorganger als opvolger van Meloria.

Ghost is dan wel voornamelijk de visie van Tobias Forge, maar hij heeft inmiddels meermaals bewezen dat zijn kijk op muziek velen aanspreekt. Papa Emeritus is dood, leve Cardinal Copia!

Releasedatum: 01-06-2018 | Label: Spinefarm Records | Website

Tracklist:
01. Ashes
02. Rats
03. Faith
04. See The Light
05. Miasma
06. Dance Macabre
07. Pro Memoria
08. Witch Image
09. Helvetesfönster
10. Life Eternal

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter