Fu Manchu – Clone of The Universe

Feest van herkenning
75/100

Fu Manchu is één van de bekendste stoner rockbands die er bestaat. De vier Amerikanen brachten in 1990 hun eerste single uit en zijn sindsdien een begrip in de muziekwereld. Dat komt niet in de laatste plaats door de hoge kwaliteit van de albums waarop, naast stoner rock, ook wat southern rock en in mindere mare fuzz-invloeden doorsijpelen. Maar de bekendheid komt ook door de live reputatie van de band en de optredens die ze samen met grote namen als Kyuss en Monster Magnet hebben verzorgd.

De laatste jaren zijn ze wat minder productief, maar nu is er met Clone of the Universe een opvolger voor het vier jaar oude Gigantoid. Een album met overigens een spuuglelijke hoes, die me terug doet denken aan de lessen handenarbeid op de middelbare school. Wat me óók opvalt is het beperkte aantal nummers. Nu is Fu Manchu nooit scheutig met het aantal tracks, maar zeven nummers is wel érg weinig. Gelukkig wordt dit qua speeltijd aardig rechtgetrokken, doordat het laatste nummer de langste song ooit is van Fu Manchu: Il Mostro Atomico duurt namelijk meer dan achttien (!) minuten.

Als we de plaat starten en de korte nummers laten passeren, lijkt het alsof Clone of the Universe zo uit de negentiger jaren afkomstig is. Op het korte, wat furieuze, Don’t Panic wordt het gaspedaal flink ingetrapt. Het nummer staat in contrast met Slower Than Light dat, zoals de naam al doet vermoeden, wat langzamer is en waar ook wat blues-invloeden op doorklinken.

Op het van tevoren vrijgegeven titelnummer komt Fu Manchu met een uitermate groovende riff op de proppen. De gitaar valt even stil en de zo kenmerkende zang van Scott Hill doet zijn intrede. Groovend en zwaar; zo horen we de band het liefst. In het tweede gedeelte wordt er een lekkere ronkende versnelling uitgegooid. Een fantastisch nummer. Ook (I’ve Been) Hexed volgt een groovend recept maar marcheert wat meer door en kent heerlijk soleerwerk. De andere, kortere nummers, doen qua kwaliteit zeker niet onder voor de genoemde nummers.

En dan is er nog het laatste nummer Il Mostro Atomico, dat met zijn achttien minuten de helft van het album in beslag neemt. Persoonlijk luister ik niet naar Fu Manchu om iets vernieuwends te horen en op een experiment zit ik dan ook eigenlijk niet te wachten. Gelukkig is dat slechts ten dele het geval. Het nummer is lang, te lang als je het mij vraagt, maar zit degelijk in elkaar. Wellicht komt dit ook door de gastbijdrage van Rush’s gitarist Alex Lifeson. Het nummer is ook over de volle breedte wat trager en het lijkt of de minder pakkende riffs voor dit nummer zijn bewaard. Daar lijdt vooral het eerste gedeelte van de song onder. Hoewel het nummer wel als Fu Manchu klinkt, heeft het door de lengte niet de rechtstreekse benadering die zo kenmerkend is voor de band. En dat is zeker even wennen.

Door het laatste nummer is Clone of the Universe een album met twee gezichten geworden. De korte nummers zijn vertrouwd in de stijl van Fu Manchu: kort, pakkend, groovend en ze zouden op bijvoorbeeld King of the Road niet hebben misstaan. Scott Hill is in vorm en de productie klinkt enigszins analoog, wat prima overkomt. Een feest der herkenning dus

Over Il Mostro Atomico zullen de meningen verdeeld zijn. Je kunt een band er niet van weerhouden om zijn eigen grenzen te verleggen, maar de kunst om een pakkend langer nummer te schrijven vergt toch andere kwaliteiten dan lekkere rechttoe rechtaan stoner rock schrijven. En dáár is Fu Manchu nog steeds toonaangevend in.

Releasedatum: 09-02-2018 | Label: At the Dojo | Website

Tracklist:
1. Intelligent Worship
2. (I’ve Been) Hexed
3. Don’t Panic
4. Slower Than Light
5. Nowhere Left to Hide
6. Clone of the Universe
7. Il Mostro Atomico

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter