Eye Of Solitude – Slaves To Solitude

Treurige schoonheid
88/100

Het Brits/Roemeens/internationale gezelschap Eye Of Solitude mag zich inmiddels tot de bekendere namen binnen de doom metal rekenen. Tuurlijk, het is geen Candlemass of My Dying Bride, maar zeker binnen extremere doomkringen wordt de band al in één adem genoemd met grootheden als Esoteric en Shape Of Despair. Twee jaar geleden wist de band alles en iedereen plat te walsen met het geniale Cenotaph. Een meesterwerk in funeral doom, dat nog steeds kippenvel opwekt. Inmiddels is van de line-up die dat album, en de eveneens prachtige voorganger Canto III, inblikte niet veel meer over. Op drums vinden we nu ‘onze eigen’ Remco Verhees, ook bekend van Faal. Spil van de band is nog altijd zanger Daniel Neagoe, die garant staat voor een consistente stijl.

Slaves To Solitude gaat dan ook verder met het geluid van Cenotaph. De extreem trage funeral doom wordt gekenmerkt door een dikke gitaartoon, afgewisseld met esoterische cleane lijnen, lichte accenten van keyboards en voorzichtige orkestratie, naast Neagoe’s demonisch diepe grunts. Het tempo van Slaves To Solitude ligt wat hoger dan Cenotaph, maar laten we eerlijk zijn, langzamer kon eigenlijk ook niet. Desalniettemin zet The Blind Earth perfect de toon, met het instrumentale intro en de eerste midtempo riffs.

Wanneer het tempo halverwege wordt teruggebracht tot slakkengang, met dronende akkoorden, uitgerekte syllaben, en stoïcijns dreunende gitaartonen, is het pas écht raak. Slaves to Solitude weet te overtuigen met simpele elementen: de muziek is niet bijzonder complex, progressief, of uniek, maar wél extreem goed in elkaar gezet. De afwisseling tussen contrasten is smaakvol en strak. Luister hoe Still Descending van dreunende doom naar intieme doch sinistere cleane partijen schakelt en hoe Neagoe zijn grunt verwisselt met een bijna breekbaar stemgeluid, om vervolgens weer terug te keren naar de rauwe sound.

Eye Of Solitude excellereert in sfeer. De band weet als geen ander een drukkende sfeer aan hun muziek te geven. Een ambiance die diepe depressies weerspiegelt: de wanhoop nabij, met één been al in het graf. De troosteloze melodieën kanaliseren Chopins Funeral March, de grunts zijn niets meer (maar ook niets minder) dan schreeuwen van pijn en ongeluk, de muziek is een instrument van verdriet. The Cold Grip Of Time is het kortste nummer, maar wel de track die deze tristesse het beste belichaamt.

Slaves to Solitude is toch wel wat minder beklijvend dan Cenotaph, hoewel laatstgenoemde een enorme stap vooruit was vergeleken met Canto III (dat al niet mis was). De band zet hier echter eerder een stap verder dan ook daadwerkelijk omhoog. Naast een mindere productie, met gitaren die op Cenotaph wat directer en gruiziger klonken, bleef de plaat uit 2016 ook wat meer in in je onderbewustzijn plakken.

Doomfans opgelet: er is weer verplichte aanschaf uitgebracht. Eye Of Solitude weet hun vorige werk niet compleet te overtreffen, maar desondanks beschouwen we dit als een geslaagde worp. De band weet de aanwezige kwaliteiten uitstekend te benutten en de kenmerken van het genre in een prima mix te gooien, samen met wat Swallow The Sun-achtige death-/doom-elementen. Het biedt een emotionele reis door het lijden. Een statige, majestueuze soort doom die je overweldigt en neerslaat met een knuppel gemaakt van onderbuikgevoelens. Een les dat niet alles voor eeuwig duurt. En net zoals de laatste uitstervende pianoklanken van Boundless Silence wegvagen, zo zal ook het leven zichzelf uitwissen. 

Releasedatum: 01-06-2018 | Label: Eigen beheer | Website

Tracklist:
01. The Blind Earth
02. Still Descending
03. Confinement
04. The Cold Grip Of Time
05. Boundless Silence

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter