Derdian – DNA

Interessant zonder te overdrijven
79/100

Dat Italië een vruchtbare power metalscene heeft hoeven we niet meer uit te leggen. Derdian is slechts één van de vele bands die in de voetsporen van Rhapsody treden. De band bestaat inmiddels twintig jaar, maar is niet bijzonder productief. DNA is pas album nummer zes, maar dan rekenen we Revolution Era, een heropname, even niet mee. Tussentijds hield zanger Ivan Giannini er even mee op, om The Voice of Italy te doen, maar hij keerde al snel weer terug op het oude, vertrouwde nest.

De eerste drie platen vormden een fantasyverhaal (hoe origineel!) en de laatste drie volgen thema’s die meer modern en sci-fi zijn. Hier kwam een muzikale shift bij kijken en we bekennen direct dat Limbo (2013) en Human Reset (2014) niet tot de muzikale top behoren. DNA is de meest recente release en doet aanzienlijk beter zijn best om in de smaak te vallen.

Het intro bliept en bloept weer, maar de titeltrack brengt een vertrouwd geluid, met tetters en orkestratie, dat haaks staat op de technologische inslag van de teksten. Het tempo ligt hoog, en de snelle gitaarpartijen vliegen je om de oren. Op DNA mengt Derdian Rhapsodiaanse symfonische metal met modernere invloeden, zonder te verzanden in de prut die Dark Moor ons recentelijk poogde voor te schotelen. Neem Never Born, waarop piano, orkest, en gitaarmelodie hand in hand gaan. Zanger Ivan heeft geen klassieke stem, maar een gladde rockstem met een poppy edge, waardoor hij verstaanbaar blijft. Dat de man een – voor Italianen – typerend accent heeft, noemen we niet stuitend, maar juist charmant.

DNA luistert makkelijk weg, en overrompelt ons niet met lastige probeersels. Smeuïge power metal, dat is het recept. Wel in stukjes, want het is nergens té makkelijk of voorspelbaar. Natuurlijk zijn er ‘hitjes’, zoals Hail To The Masters, met een stevige Village Of Dwarves-vibe, door de folky stukjes. De band weet het desondanks interessant te houden zonder te overdrijven, wat veel genregenoten wél doen.

Hoewel…dat jazzstuk in Elohim valt wel even koud op je dak. Dat wordt ruimschoots goedgemaakt door Nothing Will Remain, met lekker tetterende keyboards en een fijne traditionele structuur. Overdreven, ja, maar niet over de top. Naarmate DNA vordert wordt het echter wat moeilijker om de verschillen tussen de nummers te horen, doordat de aandacht wat verslapt. Daar heeft Derdian vaker last van: het album is een lange zit. De band profiteert toch meer van losse nummers dan van hun volledige platen. Ergens is Derdian daarmee het toonbeeld van middelmatige power metal, maar wij weten zo veel saaiere bands dat zij er alsnog ruim bovenuit weten te steken.

DNA is hoe dan ook een fijnere zit dan Human Reset en Limbo. De plaat begint sterk en heeft een solide middendeel. Alleen het einde is wat zwakker dan we zouden willen. Zoals altijd weet de band wel weer een paar machtige nummers neer te pennen. Of die het niveau van Battleplan halen is subjectief, maar met lekkers als Nothing Will Remain, Hail To The Masters en Red And White kunnen we weer eventjes vooruit. Een iets verfijnd hapje dat wat meer belegen smaakt dan jong, maar soms is vertrouwd gewoon goud.

Releasedatum: 27-07-2018 | Label: Eigen beheer/King Records | Website

Tracklist:
01. Abduction
02. DNA
03. False Flag Operation
04. Never Born
05. Hail To The Masters
06. Red And White
07. Elohim
08. Nothing Will Remain
09. Fire From The Dust
10. Destiny Never Awaits
11. Frame Of The End
12. Part Of This World
13. Ya Nada Cambiara

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter