Cruthu – The Angle of Eternity

Traditionele doom zonder franje
75/100

Cruthu, weer zo’n jonge band die aan de weg aan het timmeren is. Niet dat de bandleden jong zijn. Integendeel zelfs. De vier heren zien er zelfs erg old school uit en hun muziek sluit hier uitstekend op aan: old school doom krijgen we voor onze kiezen, gigantisch beïnvloed door doom uit het begin van de jaren 80. Dat hoor je vooral aan het uitgeklede geluid dat je mee terugvoert naar bijvoorbeeld de demo-tijd van Pagan Altar.

Cruthu bestaat pas vier jaar en na een demo is het nu dus tijd voor het eerste volledige album The Angle of Eternity. Het zijn Amerikanen, dus ‘Angle’ zal vast geen spelfout zijn, al klinkt de titel wel wat vreemd. Op het album staan zes nummers die ieder globaal tussen de vijf en acht minuten klokken. De cover art is van Dan McDonald Studio’s en is één van de betere hoezen die ik de laatste jaren binnen het genre heb gezien. Complimenten voor de thematiek, kleur en het gevoel dat dit oproept, maar uiteindelijk gaat het om de muziek.

De klassieke doom van deze Amerikanen heeft een enorm gestript karakter, wat wordt veroorzaakt door de sobere drums, die nauwelijks voor fills zorgen en de bas ,die over het algemeen gedwee de melodie van de muziek volgt. De muziek wordt kwetsbaar, omdat het voornamelijk op de goede zang en riffs leunt. Daar waar de riff wat minder memorabel is, zoals tijdens het titelnummer Angle of Eternity, leidt dit direct tot een minder goed nummer.

Aan de andere kant is een nummer als From The Sea uitgerust met een ‘killerriff’, waardoor de track direct tot één van de betere nummers in het klassieke doomgenre gerekend mag worden. Het is zo’n typische riff waarmee je naar bed gaat en die de volgende ochtend nog steeds in je kop zit. Voor de rest valt er niet heel veel variatie in de muziek te bekennen. Goed, het lekkere openingsnummer is wat sneller, maar daar houdt het wel mee op. Een uitzondering op het voorgaande vormt Separated From The Herd. Dit nummer is veel korter dan de overige tracks op het album, is instrumentaal én daarnaast akoestisch. Het schurkt zelfs een beetje tegen de neofolk van een band als Ulvesang aan. Het nummer voelt wat misplaatst aan op dit album en had net zo goed achterwege gelaten kunnen worden.

Een groot pluspunt van Cruthu is de lage cleane zang van Ryan Evans, wat direct vertrouwd aanvoelt en gevrijwaard blijft van nasale invloeden of een te rauw randje. Ik zou het zelfs charismatisch durven te noemen, aangezien het iedere keer weer fascinerend klinkt.

Een debuutalbum met traditionele doom dus, zonder epische trekjes, maar wel mét een flinke scheut invloeden uit de jaren 80. Daardoor is dit album niet alleen voor fans van Pagan Altar of Black Sabbath interessant, maar wellicht ook voor fans uit de begindagen van de NWOBHM. Ook de productie is nostalgisch te noemen en past bij het karakter van de muziek. Cruthu levert een album af dat best lekker is om even op te zetten, maar waar het gebrek aan afwisseling een dik minpunt is. Ook had er hier en daar best wat meer gesoleerd en geëxperimenteerd mogen worden. Er staan met Bog of Kildare, Lady In The Lake en From The Sea lekkere nummers op deze schijf, waaruit blijkt dat de band wél talent heeft om goede nummers te schrijven. De overige tracks blijven qua kwaliteit een beetje achter, zonder dat dit echt storend is. Een aardig debuut, die wel enkele draaibeurten nodig heeft om volwaardig tot zijn recht te komen.

Releasedatum: 23-02-2018 | Label: The Church Within Records | Facebook

Tracklist:
01. Bog of Kildare
02. Lady In The Lake
03. Seance
04. From The Sea
05. Separated From The Herd
06. The Angle of Eternity

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter