Behemoth – I Loved You At Your Darkest

De klassieker ontstegen
92/100

Wanneer weet je of een plaat een klassieker is of zal worden? Een vraag zonder antwoord, maar in het geval van The Satanist van Behemoth wisten we het vrij snel: deze plaat gaat niemand snel vergeten. Of dat komt door de muziek, de status van de band, de timing, of een gelukkige combinatie van die factoren zullen we niet weten, feit is dat The Satanist unaniem te boek staat als het magnum opus van de Poolse band. Dus werd dat opus uitgemolken tot de koe droog stond. Hele festivalseizoenen lang was The Satanist overal te horen. De laatste passage van Behemoth door Europa heen kregen we gelukkig geen integrale vertolking, maar een ouderwetse best of-set. Met een nieuw nummer, jawel, want meesterwerken zijn er om overtroffen te worden. Het nummer maakte nieuwsgierig naar de plaat. Die nieuwe worp is er nu en heet I Loved You At Your Darkest, afgekort ILYAYD, bijna Iliad, maar niet helemaal.

Alleen… hoe overtreft men een meesterwerk? Er zijn een paar opties. Of de band kiest krampachtig voor het herhalen van hetzelfde kunstje. Dit kan goed uitpakken, maar ook niet. Jezelf kopiëren? Schandelijk! Teren op oude successen? Schandelijk! Je kan ook totaal wat anders doen. Ze verloochenen hun sound! Schandelijk! Behemoth kiest voor de gulden middenweg. De sound van The Satanist is merkbaar, maar Behemoth verdiept zich, splitst af, en komt weer bij elkaar. ILYAYD verenigt het beste van The Satanist met nieuwe en frisse elementen. Van de compacte openingstracks Wolves Ov Siberia en God = Dog aan is het beuken geblazen. Het sinistere kinderkoor in het intro keert terug in God = Dog, en verricht wonderen voor de sfeer. Kinderstemmen die ‘I shall not forgive’ roepen, meesterlijk angstwekkend. Nergals uitstapje naar folk met Me And That Man heeft hem goed gedaan, want Behemoth klinkt fris, energiek, en duisterder dan voorheen.

Tussen al de furieuze black metal heen toont Behemoth ons een onverwachte kant. Het middelpunt, met Bartzabel en If Crucifixion Wasn’t Enough is verrassend melodieus en subtiel. Bartzabel is een meanderend nummer, vol cleane gitaren en een heus klassiek koor, maar wel donker en dreigend. If Crucifixion Wasn’t Enough heeft dan wel snelle d-beats, maar de gitaren herhalen ostinaat sinistere arpeggio’s, bijna als een postpunkband. Daarna klappen Angelvs XIII en Sabbath Mater er weer vol op, hoewel deze laatste eenzelfde postpunk gitaarsolo heeft. ILYAYD kiest meer de kant van black metal, en doet dat zonder franjes. De extra toefjes op de taart zijn gedoseerd en zorgen voor herkenning. Maar ook de meer klassieke tracks klinken op en top Behemoth.

Net als The Satanist is ILYAYD een werkstuk van formaat, dat het beste in een brok tot de mens genomen kan worden. Met iets meer dan drie kwartier is het een erg behapbaar stuk muziek, en de nummers zijn korter dan op The Satanist. De band durft gas terug te nemen en legt hun grenzen verder dan ooit, zonder hun oorspronkelijke missie uit het oog te verliezen. Wanneer I Loved You At Your Darkest eind december weer bovenaan de jaarlijsten prijkt kijken wij daar in ieder geval niet van op. Als je één plaat dit jaar wil luisteren, is dit een goede kandidaat.

Releasedatum: 05-10-2018 | Label: Nuclear Blast Records | Website

Tracklist:
01. Solve (Intro)
02. Wolves Ov Siberia
03. God = Dog
04. Ecclesia Diabolica Catholica
05. Bartzabel
06. If Crucifixion Wasn’t Enough
07. Angelvs XIII
08. Sabbath Mater
09. Havohej Pantocrator
10. Rom 5 8
11. We Are The Next 1000 Years
12. Coagula (Outro)

Tags: , , , ,

FacebookTwitter