Ataraxy – Where All Hope Fades

Nog niet vervlogen hoop
75/100

Eerst een mededeling. Dit is niet de Franse funeral doomband Ataraxie. Nee, dit is een Spaanse band, met een heel erg vergelijkbare naam. Wij kenden ze niet, maar het kwartet bestaat in 2018 tien jaar en bracht eerder een demo, een ep, én een album opnieuw uit. Where All Hope Fades is dus het tweede album en brengt een kleine stilistische verandering met zich mee. Was voorganger Revelations Of The Ethereal nog voornamelijk lompe oldschool death met een tintje doom, ditmaal lijkt de band volop voor de doom te kiezen.

Dat komt al meteen naar voren uit de lengte van de songs. Waren die met zes/zeven minuten al niet erg kort op het eerste album, nu hebben we meteen twee nummers van boven de elf minuten te pakken. Bij de eerste tonen van opener The Absurdity Of A Whole Cosmos horen we direct de dreigende doom. Sinistere funeral melodieën overlappen met dissonante akkoorden en heel subtiele keyboards. Die lijn zet zich voort met Matter Lost In Time. De zang van zanger/gitarist Javi zit hierbij in het spectrum van Martin Van Drunen of een vroegere Nergal. Na zeven minuten maakt de doom plaats voor raggend lompe death metal, en hoewel dat werkt, valt de kosmische horrorsfeer totaal weg. Daarmee hebben we meteen een fiks euvel te pakken. Het is daarnaast duidelijk dat de band niet echt herkenbare riffs schrijft. Op het moment van horen is het allemaal gaaf en duister, maar na afloop van een nummer moet je erg hard nadenken over hoe de song eigenlijk begon. 

Dat heeft As Uembras D’o Hibierno (Google Translate laat ons in de steek, help!) dan weer minder, want hier zitten we mijlenver in een existentiële, kosmische crisis. Was het nog niet duidelijk dat Ataraxy graag over Lovecraft-thema’s schrijft? Wij vermoedden het al, maar pas toen The Metal Archives ons erop wees dat de band een 7″ uit heeft gebracht, genaamd The Festival/The Tomb, wisten we het zeker. Dat geeft een zeker duiding en herkenbaarheid aan de sfeer van de plaat; dat doen ze goed.

Where All Hope Fades is dreigend, geeft geluid aan het gevoel van oog in oog staan met een kosmische entiteit die je niet kunt bevatten en nailed dat sfeertje net zoals The Great Old Ones met hun post-black dat doen. Ook The Blackness Of Eternal Night klinkt duister en dreigend. Hier stapt Ataraxy even het domein van Ataraxie binnen: mokerharde funeral doom. Die begrafenissfeer moet wel enigszins plaats maken voor meer traditionele death metal, maar over de gehele linie genomen is dit gewoon een funeral doom nummer. Fijn, zeker het walgelijk trage stuk tussen minuut negen en tien.

Ataraxy maakt met Where All Hope Fades zeker geen foutloze plaat, maar wel een goede indruk. De stap van death naar volop doom moedigen wij aan, want hier zit een ton aan potentie in. De band weet het kosmische sfeertje perfect neer te zetten en de subtiele toetsen helpen daarbij. Een perfecte marathon is dit niet, daar missen we daadwerkelijke herkenbaarheid en eenheid voor. De death metal komt soms nog wél naar voren en dat helpt de sfeer meteen om zeep.

Dat zijn feedbackpuntjes. Wij houden ze in de gaten, want deze Spanjaarden hebben de doom-factor.

Releasedatum: 16-02-2018 | Label: Dark Descent Records | Facebook

Tracklist:
01. The Absurdity Of A Whole Cosmos
02. Matter Lost In Time
03. One Last Certainty
04. As Uembras D’o Hibierno
05. The Mourning Path
06. The Blackness Of Eternal Night

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter