Apophys – Devoratis

Ragherrie van eigen bodem!
73/100

Deze maand in de categorie ‘Ragherrie van eigen bodem’ de Nederlandse death metalband Apophys! Afkomstig uit het Overijsselse Kampen deed de bandnaam bij mij reeds een belletje rinkelen. Dit niet enkel vanwege huidige en voorgaande werkgevers (God Dethroned, Toxocora en Facelifter), maar ook omdat de de sticker met het bandlogo met enige regelmaat mijn zicht heeft verrijkt in de wc van Café The Jack in Eindhoven. Het zijn de kleine dingen die het ‘m doen, nietwaar?

Devoratis is het tweede album sinds de oprichting in 2012. Geproduceerd door Stefano Morabito (o.a. Fleshgod Apocalypse) laat de band er geen gras over groeien en willen ze na o.a. tours met Winterfylleth, Vader, Hate Enternal, Misery Index én een verschijning op Eindhoven Metal Meeting in 2018 hun keiharde stempel op de (inter)nationale moderne death metalscene drukken.

De negen tracks omvatten een keurig tijdspad van 36 minuten. Met een gemiddelde duur van vier minuten per tracks wordt er dus niet eindeloos gepingeld en werden er geen uitgestrekte soundscapes gecreëerd. Wel wordt er goed geriffd, flink gebeukt en doet de band het genre eer aan. Er wordt weinig buiten de reeds geschetste lijntjes gekleurd, maar wanneer dat vakkundig binnen de lijntjes gebeurt, smaakt de death metal zowaar op haar best. En dat allemaal ondanks het sciencefictionverhaal welke schuilgaat onder Devoratis, over het algemeen toch wel een favoriet thema van de gemiddelde technische death metalliefhebber.

Met Children of The Stars wordt het muzikale scifi-conceptverhaal gestart, welke een uiterst groovende start kent en na een tweetal minuten weet uit te monden in een onheilspellende death track. De songtitel, het artwork en het (de grunts afwisselende) geschreeuw van brulboei Kevin Quilligan doen een gezamenlijke duit in het zakje. The Verdict laat het moordende karakter van Apophys zien, inclusief vakkundig dichtgetimmerde drumroffeltjes van ‘Grunneger’ Michiel van der Plicht (God Dethroned en ex-Prostitute Disfigurement). Zo nu en dan wordt je grijze fijngestampte massa opgewekt door een lekker midtempo nummer, zoals Xiux – The Parasite, in wiens core naar hartenlust (waarschijnlijk met dichtgeknepen oogjes) wordt gesoleerd.

De interlude (Respite) welke ons ietwat doet denken aan de laatste Fit For An Autopsy (The Great Collapse en dan met name de track Empty Still), kan als een ware encore gelden, aangezien het lijkt of Devoratis op zijn einde loopt, terwijl daarna (”oh ik val weg, hier ben ik alweer”) nog eens drie tracks opduiken! Met name het drumwerk van Michiel van der Plicht  op What Will Be springt er qua intensiteit wederom uit. De vullingen springen bij een eerste beluistering vrijwel gelijk uit de kukident.

Al met al is Devoratis een erg verdienstelijke opvolger van Prime Incursion (2015). Hoewel er met deze release geen muziekhistorie wordt geschreven, is het album zeker een aanrader voor (al dan niet technisch) death metalminnend Nederland!

Releasedatum: 22-01-2018 | Label: Ultimate Massacre Productions | Facebook

Tracklist:
01. Children Of The Stars
02. The Verdict
03. Xiux — The Parasite
04. Matters Unresolved
05. Deadlock
06. Respite (Interlude)
07. What We Will Be
08. Retaliate
09. Occasus

FacebookTwitter