Zornheym – Where Hatred Dwells And Darkness Reigns

Melodisch symfonisch
80/100

Al sinds 2010 wachten we op de opvolger van Dimmu Borgirs Abrahadabra. De band is wel actief, maar van nieuw werk is tot noch toe geen enkele sprake. Hoe moeten we nu aan onze bombastische symfonische black metal fix komen? Gelukkig voor ons zijn er een aantal groepen actief die Dimmu graag van de troon zouden stoten. In het verleden mochten we al puike releases van Kråke, Winterburst, en natuurlijk Carach Angren verwelkomen, en ook het Zweedse Zornheym wil zich daarbij aansluiten. Hun formule: bombastische black/death metal, met een melodische touch, veel symfonische elementen en met als spil van de groep een ex-bassist van Dark Funeral genaamd, jawel, Zornheym (maar zijn moeder noemt hem Tomas). 

Ok, de band tot een Dimmu Borgir-kloon bestempelen gaat misschien erg ver. Hoewel de basis in dezelfde sound ligt, weet Zornheym zich te onderscheiden door een duidelijke nadruk op de metal te leggen. De orkesten dienen eerder als begeleiding van de gitaren dan andersom. Natuurlijk krijgen we wel wat orkestrale leads door het album heen, maar de mix laat voldoende ruimte over voor gitaar- en drumwerk. Nergens gaat men overboord met de symfonieën. Het promo-blaadje meldt trots dat er gewerkt is met echte strijkers en ook de koren blijken in levende lijve te zijn opgenomen. Dat komt de authenticiteit natuurlijk ten goede, maar met de kwaliteit van de hedendaagse samples horen we het verschil maar amper. Laatste relevante aspect: zanger Richard Bendler, die in 2011 live bij Scar Symmetry zong. Zijn stem is rauw, maar verstaanbaar, en niet raspend black. Ook kan hij helder en krachtig clean zingen.

Fijne tracks zijn onder andere Whom The Night Brings, waar catchy orkesten en rappe tremoloriffs de achtergrond vormen voor een pakkend refrein, melodisch sterk, met een goede afwisseling tussen grunts en cleans. Decissit Vits Patris is meer black, met dissonante akkoorden, maar weet de band ook vrouwelijke zang in het refrein te verwerken, die wordt afgewisseld met mannelijke grunts.

Al met al presenteert Zornheym hier niet iets unieks, maar wat ze doen, doen ze met verve. Als groep is Zonaria een vergelijkbare naam, in de mix van melodische black/death metal met toetsen (hoewel die veel prominenter zijn hier), maar die band ligt al een hele tijd stil.

Hoewel de nummers niet echt duidelijke refreinen hebben, als in dat ze niet bijzonder catchy zijn, valt het afsluitende Hestia op door avontuurlijke wendingen en een dreigende, trage sfeer. Het laatste deel van de track is instrumentaal, puur sfeermakend en doet dat prima. We verwachten stiekem nog wat herrie, maar het voldoet eigenlijk ook wel als uiteindelijke outro van de plaat.

Is Zornheym de verlossing binnen het metalen genre waar we jaren op hebben gewacht? Nee. En om eerlijk te zijn blijkt de reclamecampagne wel wat overdreven; veel potten en pannen breken de heren namelijk niet. Toch loopt men hier weg met een prima voldoende. Where Hatred Dwells And Darkness Reigns is gewoon een lekker album, dat prettig wegluistert en totaal niet lijdt onder het typische geluid. De songs zijn goed in elkaar gezet, de productie uitstekend, alle elementen klinken prima samen en vullen elkaar ook nog eens uitstekend aan.

De band houdt het midden tussen een aantal bands, maar schaart zich niet in de categorie ‘klakkeloze kloon’. En hoewel Zornheym waarschijnlijk niet op zal vallen tussen de stortvloed aan releases dit najaar, adviseren we toch om ze eens op te zetten. Je wordt nog eens aangenaam verrast.

Releasedatum: 15-09-2017 | Label: Non Serviam Records | Facebook

Tracklist:
01. The Opposed
02. Subjugation Of The Cellist
03. A Silent God
04. Prologue To A Hypnosis
05. Trifecta Of Horrors
06. And The Darkness Came Swiftly
07. Whom The Night Brings
08. Decissit Vits Patris
09. Hestia

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter