Winds of Plague – Blood Of My Enemy

Vadertje tijd heeft zo zijn sporen nagelaten
77/100

Deze week in de categorie ‘dat is goddomme lang geleden’ en ‘ohja, die bestaan ook nog’: Winds of Plague. Winds of Plague u weet wel, die band van Decimate The Weak, met hierop bad boy-knaller The Impaler en het haast progressieve deathcore album The Great Stone War (2009) waarin de combinatie van deathcore en symfonische death metal tot een regelrechte kunst werd verheven!

Na een hiaat van een kleine twee jaar is daar dan het vijfde voltallige album Blood Of My Enemy. De tand des tijds heeft erin geresulteerd dat enkel Johnny Plague en (oprichtend maar tevens hiaat gehad hebbend) drummer Art Cruz nog over zijn van de goede tijd waarover al eerder werd gerept. Weten de frisse nieuwe gezichten Michael Montoya, Justin Bock en Adrienne Cowan enkele jaren later wederom voor een nieuwe muzikale aardverschuiving te zorgen in ‘core-town? Nou dát niet bepaald, maar daarmee wil ik niet beweren dat Blood Of My Enemy geen knip voor de neus waard is. Vadertje tijd heeft er enkel voor gezorgd dat de muziek anno 2017 iets minder agressief, bombastisch en verrassend is dan pakweg een decennium geleden.

Zoals we van de band gewend zijn, start Blood Of My Enemy met een adrenaline opwekkende, strijdkrachtige intro waarna Nameless Walker de huidige status van de band als vaandeldrager mag uitwapperen. Opvallend is de hoeveelheid groove die in de mix van symfonische deathcore is geslopen. Kings Of Carnage, met zijn zogenaamde ‘toughguy(core)’ gehalte (zoals ook King 810 hanteert), leidt ons een beetje terug naar zo’n 9 jaar geleden maar weet in de verste verte niet zo’n indruk te maken als weleer.

Breakdowns maken nog steeds deel uit van de synthesizerrijke muzikale formule, zij het wel in mindere mate. Ingeleid door en verpakt in pakkende, uitdagende lyrics als ”And I will gladly die on the battlefield” (de title track), ”it’s do or die motherfucker” (Snakeskin) en ”You can run or you can stand and fight, either way you fucking lose” (Either Way You Lose) wordt zo nu en dan een flink gerichte dreun uitgedeeld, maar het is toch allemaal wat minder bombastisch dan gehoopt (ik noem maar een gouwe ouwe gatenslager als Forged In Fire ter illustratie). De intro van eerdergenoemde Either Way You Lose heeft zelfs wat weg van Septic Flesh’s Pyramid God; een bijzonder herkenbaar en pakkend begin van deze tiende track. 

De inleiding van het afsluitende Dark Waters sluit qua geluid aan bij het door de Samoerai geïnspireerde artwork, gezien diens Aziatische gitaarintro. Je waant je dan ook binnen luttele seconden in de wereld van Kung Fu Panda, alvorens de meervoudige zang en groovende core de track verder inkleuren.

Blood Of My Enemy is zeker geen slecht album geworden, maar hetgeen in 2017 wordt tentoongesteld is, naast beklijvend, soms gewoonweg vrij timide te noemen. Wil je een spannend partijtje moderne symfonische deathcore horen? Dan adviseer ik u de jonge honden van Shadow Of Intent eens een luisterbeurtje te geven. Voor een degelijke, maar weinig verrassende plaat bent u bij Winds of Plague echter nog steeds aan het juiste adres!

Releasedatum: 27-10-2017 | Label: eOne Music/SPV | Facebook

Tracklist:
01. A New Day
02. Nameless Walker
03. Kings Of Carnage
04. Soul Eater
05. From Failure, Comes Clarity
06. Blood Of My Enemy
07. Snakeskin
08. Never Alone
09. 5150

10. Either Way You Lose
11. A Walk Among The Dead
12. Dark Waters

Tags: , , , ,

FacebookTwitter