Usnea – Portals Into Futility

Loodzware kosmische doom
90/100

De zomer is afgelopen, en de herfst begint het stokje over te nemen. De dagen worden korter, de nachten langer, en de uren zonlicht minder en minder, tot er alleen nog duisternis heerst. Het doom-seizoen is weer begonnen. En omdat af te trappen gooit Relapse Records er meteen een knoepert van jewelste tegenaan met het nieuwe album van het Amerikaanse Usnea. Een band afkomstig uit Portland, Oregon, en die stad heeft een indrukwekkend CV als het op metalbands aankomt. Toxic Holocaust en Red Fang komen er vandaan, maar ook Agalloch bijvoorbeeld. Een illuster rijtje, en deze tweede worp moet uitwijzen of Usnea in dat rijtje mag aanschuiven.

Usnea bedient zich niet van de subtiele folky black van Agalloch, maar van een zwartgeblakerd soort doom, dat zowel funeral als black is, met een aura van nihilisme en kosmicisme over zich heen. Met 55 minuten is deze plaat ietsjes korter dan voorganger Random Cosmic Violence, maar daar krijgen we wel een extra nummer voor in de plaats; vijf in plaats van vier. Hoewel de vorige plaat uit vier nummers, elk langer dan tien minuten bestaat, staan op Portals Into Futility maar twee nummers over de tien minuten, hoewel afsluiter A Crown Of Desolation maar liefst 19 minuten aantikt. Makkelijk instappen is het ook niet, met het bijna 12 minuten durende Eidolons And The Increate. Wel krijgen we meteen een goed beeld van Usnea. Loodzware doom, met krijsende zang, maar ook lange, zweverige postrock passages, met esoterische melodieën en cleane zang, a la Sleep. Op de achtergrond geven subtiele keyboards het geheel diepte, en zeker op Lathe of Heaven zorgen ze voor een sfeer die onder de huid kruipt. 

Het album is verbonden, en ook de drie kortere tracks in het midden vloeien naadloos in elkaar over, zodat Portals Into Futility bijna een monoliet van 55 minuten wordt. Gelukkig weet de band de aandacht vast te houden, door middel van een goede afwisseling tussen de riffs en rustigere stukken. De piek van het lijden bereikt men vanaf twee minuten in de enorme sluiter, waar loodzware riffs, en slepende drums de begeleiding vormen voor een paar extreem gekwelde screams van zanger Cory. Als afwisseling zit daar cleane zang tussen, die haast gregoriaans klinkt in zijn grootsheid. De sfeer die het stuk uitstraalt is er een van levenloosheid, de wanhoop van iemand die een blik in de kosmische chaos heeft geworpen en nu zijn verstand probeert te houden. Door de toevoeging van sludge en de Amerikaanse twist op doom heeft Usnea zowel weg van Ufomammut, als Inter Arma en Evoken. Helemaal funeral is het niet, en helemaal sludge of black ook niet. 

Wat het ook precies is, het smaakt naar meer. Het debuut was al niet mals, Portals Into Futility doet er een schepje bovenop. De plaat is vloeiend, boeiend, en loodzwaar. De sfeer is belangrijk hier, want de muziek is donker, nihilistisch en allerminst positief ingesteld. Natuurlijk is het lang niet ieders kopje thee, en vooral extreme doomfans gaan deze plaat te gek vinden. De band heeft al op Roadburn gestaan, niet slecht voor een band met slechts 1 album, maar we zien ze graag terug. Gelukkig staan ze in oktober op Soulcrusher in Nijmegen, waar wij zeker even gaan kijken, want de nieuwsgierigheid is maximaal gewekt. Verplichte doomkost!

Releasedatum: 08-09-2017 | Label: Relapse Records | Facebook

Tracklist:
01. Eidolons And The Increate
02. Lathe Of Heaven
03. Demon Haunted World
04. Phyrric Victory
05. A Crown Of Desolation

Tags: , , , , , , , , , ,

FacebookTwitter