Tomb Mold – The Bottomless Perdition/The Moulting

Geen aanrader
58/100

Met een naam als Tomb Mold is het makkelijk raden in welk genre de band actief is: dat kan alleen maar death metal zijn. De band komt uit Canada en achter het onleesbare logo gaat een onbekend duo schuil. Sterker nog: naar verluid hebben Max Klebanoff en Derrick Vella een heuse punk-achtergrond. Bijzonder is dat drummer Max ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Voorlopig nog een studioband dus, die in 2016 twee demo’s uitbracht genaamd The Bottomless Perdition en The Moulting. Blood Harvest brengt, samen met Regain Records, de twee demo’s, nu gebundeld, opnieuw uit. Een mooi moment om dit materiaal eens onder de loep te nemen.

Het eerste nummer Intro/Demon Ruins kent een intro van anderhalve minuut, waarna de death metal wat langzaam op gang komt. Het nummer wisselt tussen langzame passages, waar ook tamelijk veel groove in zit, en snellere passages, die tegen het chaotische en ongeorganiseerde aan zitten. De grunt kent zoveel reverb dat het daardoor onprettig luisteren is. Dat wordt verder versterkt door de claustrofobische productie, wat een onbehaaglijk en benauwend effect geeft. Dat hoeft niet altijd een probleem te zijn, maar deze keer is dat wel het geval; de nummers klinken alsof ze in een lift zijn opgenomen.

Na de opener passeren kortere nummers Bereavement of Flesh en Valley of Defilement de revue. Beide tracks klinken erg standaard. Echt heel slecht is het niet, maar de songwriting en de chaotische niemendalletjes weten ook nergens echt te imponeren. Duidelijk wordt wel dat de death metal meer op de Finse leest geschoeid is maar het mist, naast kwaliteit, ook bezieling en overtuiging. Je wordt als luisteraar geen moment de muziek ingezogen. The Bottomless Perdition sluit de eerste ep af en kent lekkere uptempo riffs die flink doorhakken, maar tot veel meer dan een paar mooie momenten leidt dit niet. Wanneer er in snelheid teruggeschakeld wordt, slaat de saaiheid en richtingloosheid weer genadeloos toe.

The Moulting markeert het begin van de tweede ep en is een intro die met wat metaal en gereedschap klanken begint. Daarna volgt instrumentaal laag gestemd gitaarwerk. Niets schokkends, maar al meteen een stuk fatsoenlijker dan op de eerste demo. Vehement Indulgences start direct weer met een maalstroom aan chaotische passages en wat simpele temporiseringen die op Guitar Hero niet hadden misstaan. Met Feed Them Hate komt er een einde aan de schijf. Voor het eerst horen we dat Tomb Mold wél in staat is om een goed nummer te schrijven. Nog steeds lijken de heren soms sneller te willen dan hun instrumenten toestaan, maar voor het eerst komt er qua songwriting iets bovendrijven wat relatief lekker klinkt. Rauw, ongepolijst, maar toch met focus. Ook de semi-akoestische stukken in dit nummer zijn zodanig geplaatst dat de rode draad te volgen valt. Dit voelt voor uw recensent als een b-kwaliteit Cornetto waar in het puntje toch nog wat lekkere chocolade zit.

Tijd om de balans op te maken. Dat het laatste nummer het beste is, zorgt ervoor dat je nog met een redelijk gevoel afsluit. Waarom een fan deze schijf zou moeten kopen is me een raadsel. Waarom Blood Harvest dit opnieuw uitbrengt is een nog groter mysterie. Tomb Mold levert hier gewoon matig materiaal af, dat alleen leuk is voor de geschiedschrijving. Dat Tomb Mold later in staat blijkt toch best redelijke death metal te maken, blijkt met Primordial Malignity, dat een jaar na deze twee demo’s is verschenen. Oefening baart kunst, zullen we maar zeggen. Maar soms is het niet interessant genoeg om naar de oefening te luisteren.

Releasedatum: 13-10-2017 | Label: Blood Harvest/Regain Records | Facebook

Tracklist:
01. Intro/Demon Ruins
02. Bereavement of Flesh
03. Valley of Defilement
04. The Bottomless Perdition
05. The Moulting
06. Vehement Indulgences
07. Feed Them Hate

Tags: , , , , , , , , ,

FacebookTwitter