Thy Art Is Murder – Dear Desolation

Als een olifant in de porseleinkast
83/100

Het Thy Art Is Murder-kamp heeft een roerige tijd achter de rug, in vocaal opzicht dan. In december 2015 werd namelijk het bericht naar buiten gebracht dat frontman CJ McMahon eieren voor zijn geld had gekozen en de band had verlaten. In eerste instantie leek dit een besluit uit financiële en relationele overwegingen. Dat bleek echter anders toen de brulboei een jaar later zijn terugkeer bekend maakte en aangaf gedurende zijn afwezigheid met succes zijn persoonlijke demon ‘drugs’ te hebben bevochten. Om zijn terugkeer kracht bij te zetten werd vervolgens het nummer No Absolution vrijgegeven, de rechtgeaarde Thy Art Is Murder-fan kon zijn lol niet op!

We zijn inmiddels een half jaar verder en hoppatee: daar is Dear Desolation, alweer het vierde voltallige album sinds 2010. Bij mij is de band bekend geworden door de snoeiharde ep Infinite Death (2008) maar de echte doorbraak volgde pas in 2012 toen Hate, het eerste album met CJ achter de microfoon, bijzonder doeltreffend bleek. Achja, genoeg oude koeien uit de sloot gehaald, hoe zit het met dit jonge kalfje?

Waar ik in 2014, ten tijde van Holy War, een klein beetje het gevoel had dat de koek op begon te raken bij het Australische kwintet, stelt Dear Desolation allerminst teleur! De agressie van een kleine vijf jaar geleden lijkt te zijn hervonden in het huidige bandgeluid. Zij het wel minder grindrijk, waardoor juist meer death metal-invloeden in de mix zijn geworpen. Het tempo ligt ontiegelijk hard, openingstrack Slaves Beyond Death ramt dan ook als een olifant door de porseleinkast het album in! Een heerlijke track waarin de dubbele bass overuren draait, maar waarin we ons wel afvragen of de hoeveelheid woorden die CJ tot zich neemt niet live zal leiden tot een grote brokkelende spauw van woorden. We kennen hem immers ook langer dan vandaag.

Op Son Of Misery gaat de band vrolijk verder met het vertrouwde spetterpoeptempo welke agressief tegen de rand van elke zelfrespecterende Dixie blijft hangen, maar waarin ook ruimte wordt gecreëerd voor een sfeervolle solo die ons terugneemt naar het 2012 era. En ohja, de breakdown mag natuurlijk ook niet ontbreken: de cirkel is daarmee rond en het typische TAIM-geluid is compleet! Elk nummer steunt op dezelfde fundamenten maar hebben dermate een eigen gezicht dan van eenheidsworst allerminst sprake is op Dear Desolation.

Van begin tot eind weet Dear Desolation de deathcore fanaat ongetwijfeld inwendig te kietelen. Zo mogen het loodzware Skin Of The Serpent of juist het afsluitende The Last Curtain niet ontbreken in de benoemingen. Sterker nog: laatstgenoemde mag warempel tot één der beste tracks van het album worden gedoopt! Een prestatie van formaat van de Aussies!

Vooraleer u Dear Desolation een draai waagt te geven adviseren we u dan ook om allereerst een bezoekje te brengen aan het kleine kamertje voor een nummer 2; het zou immers zomaar kunnen dat het één en ander wordt losgeklopt tijdens deze 38 minuten durende zit.

Releasedatum: 18-08-2017 | Label: Nuclear Blast Records | Facebook

Tracklist:
01. Slaves Beyond Death
02. The Son Of Misery
03. Puppet Master
04. Dear Desolation
05. Death Dealer
06. Man Is The Enemy
07. The Skin Of The Serpent
08. Fire In The Sky
09. Into Chaos We Climb
10. The Final Curtain

Tags: , , ,

FacebookTwitter