The Royal – Seven

Eindhovense metalcore brengt licht in donkere dagen
80/100

Soms zit het leven vol verrassingen. Al scrollende door de Ragherriaanse promobox stond daar ineens tussen al het black, death en progressive gespuis The Royal. Bestempeld als metalcore zijnde waagde ik mij er dan ook maar aan, het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan. Al surfende op het internet kom ik er godverdetietjes achter dat de band afkomstig is uit 040, Lampegat, daar-waar-het-beste-vanuit-Amsterdam-naartoe-gaat: Eindhoven! Een thuiswedstrijdje zien we altijd wel zitten én dit vijftal zorgt er met Seven ook nog eens voor dat het een behaaglijke zit is. Wanneer een band immers als opener van Architects heeft gegolden en in de oefenruimte graag deuntjes opzet van o.a. Parkway Drive, August Burns en While She Sleeps, kun je wel een kleine inschatting maken over wat voor vlees je in de kuip hebt. Een Gods schande dat ze nog niet op mijn radar zijn verschenen, waarvoor excuses.

Zoals reeds verklapt is Seven een album waarop de melodieuze metalcore rijkelijk vloeit. Het vijftal produceert dan ook het soort ‘core waar je geen onbehaaglijk gevoel van krijgt, maar welke juist een glimlach op je gezicht tovert. Zoals uit de albumhoes blijkt (welke trouwens prachtig zou passen in de Berenkuil te Eindhoven) overwinnen op Seven de lichtgekleurde tinten het van de meer donkere sfeerbepalers, zoals ook Unleash The Sky en Bury Tomorrow dat zo goed kunnen. Hoewel de muziek van dit vijftal wel net wat meer om handen heeft. Bij het creëren van Seven is dan ook geen simpel sjabloon aan te pas gekomen. Het framework is meer te herleiden naar bijvoorbeeld het oudere werk van Parkway Drive en een snufje vergaande glorie van Bullet For My Valentine (haat me niet te hard) gehesen in een modern jasje, met een progressieve ondertoon en gevoed door vocalen in het straatje van de Texaanse Danny Leal (Upon A Buring Body).

Het op 10 februari losgelaten melodieuze beest Wildmind heeft al een tipje van de sluier opgelicht van hetgeen je op Seven te wachten staat. Heeft deze track je nog niet kunnen overtuigen van de kwaliteiten die het instituut The Royal herbergt? Dan kun je beter doorscrollen, gezien er meer is waar dat vandaan komt. Elf tracks in totaal om precies te zijn. Soms wordt er echter wel een verrassend zandpad ingeslagen, zoals de akoestische gitaar en handgeklap (waardoor je je in gedachten bijna in salsacafé Santiago de Cuba te Stratumseind waant) op Creeds And Vultures, de piano intro op Counterculture en de djenty-intro van de title track (welke ons deed denken aan Volumes) waardoor er op Seven genoeg te ontdekken is voor de reeds verzadigde ‘core-knaap of -chick. Mocht je een hekel hebben aan de vocale wisseling grunts/clean zang, dan ben je ook bij The Royal aan het juiste adres: vooralsnog wordt er weinig pussy gedaan en staat de strot van frontman Sem Pisarahu constant op standje onweer. Hij legt zelfs zo nu en dan op zijn Scam Carters een ”blegh”-pannenkoekje neer.

Seven is een veelzijdig metalcore album geworden waarop melodie en agressie hand in hand een lange wandeling maken. Bondige, beklijvende tracks hebben ruim baan gemaakt voor uitgesponnen tracks waarop de potentie van dit Eindhovense kwintet er als een funnie op de rijkelijk belegde boterham met Venz-hagelslag uitspringt. Topwerk heren, hopelijk kunnen we jullie snel aan het werk zien!

Releasedatum: 31-03-2017 | Label: Long Branch Records | Facebook

Tracklist:
01 Thunder
02 Feeding Wolves 
03. Wildmind
04. Creeds And The Vultures
05. Counterculture
06. Interlude
07. Seven
08. Life Breaker
09. Thalassa
10. Draining Veins
11. Viridian

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.