The Black Dahlia Murder – Nightbringers

Andermaal schot in de roos
80/100

Met Nightbringers brengt het Amerikaanse The Black Dahlia Murder alweer zijn achtste album uit. Oprichters Trevor Strnad en Brian Eschbach gaan alweer ruim anderhalf decennium mee, maar lijken nog lang niet klaar om de gitaar en microfoon aan de wilgen te hangen. En waarom zouden ze in hemelsnaam; ook deze plaat blijkt een schot in de roos te zijn. The Black Dahlia Murder maakt misschien niet bepaald muziek die zich na één keer luisteren automatisch in je hersenpan nestelt (in je gehoorgang is weer een ander verhaal), maar de melodische death metal van dit vijftal bevat wél voldoende haakjes om tijdens een tweede luisterbeurt de nodige “aha’s” op te roepen. Knap, aangezien ze dit iedere keer weer voor elkaar weten te krijgen. Ongeacht welke muzikant er op plaat of podium staat; geen sinecure voor een band die inmiddels al de nodige line-ups heeft gekend, maar met Strnad en Eschbach nog altijd de kern aan boord heeft weten te houden.

Sowieso is ‘Black Dahlia’ niet vies van een beetje traditie; die ene lange titel op de tracklist is ook iedere release een terugkerend ‘dingetje’. Op Nightbringers luistert de track met de meeste lettergrepen dit keer naar de naam Of God and Serpent, Of Spectre and Snake; een hele mond vol en in het bezit van een leuke taaltwist; een redacteur kan amper blijer zijn. En dan is het meest recente werk nog niet eens beluisterd.

Op basis van het verleden vallen op voorhand al de nodige elementen met bijzonder veel zekerheid op te noemen: snelle, ritmische death metal, inclusief legio screams, doorspekt met sterke lyrics. Was Abysmal een stuk persoonlijker, met ongelofelijk donkere tracks als Receipt en Abysmal, ditmaal lijkt het werk veel meer verhalend van karakter te zijn, waarbij het christendom het opnieuw flink voor de kiezen krijgt. Dat hoeft je in niets te verbazen: The Black Dahlia Murder is niet te flauw om aan te geven dat ze Satan best een puike kerel vinden. De knipoog die daarbij hoort denk je er maar eventjes bij.

Titeltrack Nightbringer illustreert perfect wat je op de plaat daadwerkelijk te horen krijgt. Het is snoeihard, lomp, boosaardig, maar schrikt zij die voornamelijk van een beetje headbangen houden ook niet af. Daarnaast halen de gitaarsolo’s in het midden net op tijd een beetje vaart uit de track, waardoor je als luisteraar even op adem kunt komen, een slok van je koffie kunt nemen, om vervolgens weer in volle vaart verder te vliegen.

Hetzelfde laken een pak wanneer je bijvoorbeeld persoonlijke favoriet Kings Of The Nightworld opzet, hoewel hier het melodische aspect, na zich langs de felle en nietsontziende muzikale pit te hebben gewurmd, nog meer op de voorgrond treedt. Catacomb Hetacomb bevat op zijn beurt weer een aangename riff die zich na twee en een halve minuut aandient en iedere keer weer vertrouwd aanvoelt. En ook de gitaartechnische intermezzo tijdens The Lonely Deceased laat een blijvende herinnering achter.

Mocht het nog niet duidelijk zijn: dit alles maakt van Nightbringers een supervet album, dat iedere metalhead die van melodisch of death (niet wederzijds uitsluitend) houdt eens een kans moet geven.

Releasedatum: 06-10-2017 | Label: Metal Blade Records | Facebook

Tracklist:
01. Widowmaker
02. Of God and Serpent, Of Spectre and Snake
03. Matriarch
04. Nightbringers
05. Jars
06. Kings of The Nightworld
07. Catacomb Hecatomb
08. As Good as Dead
09. The Lonely Deceased

Tags: , , ,

FacebookTwitter