Tales Of Gaia – Hypernova

Een muzikale plork
60/100

Power metal is springlevend, en nieuwe bandjes duiken constant op. Ja, er is al jaren niks echt nieuws meer gedaan, maar het genre draait op clichés en geijkte paden. Tales Of Gaia is ook zo’n band. Gevormd in 2010, met een demo in 2015, en nu een album. Hoewel het kaf zich niet altijd van het koren weet te onderscheiden en de pareltjes vaak verborgen blijven, zit er vaak wel wat smakelijks tussen de kleine namen. Iets aan de uitstraling van de band maakt nieuwsgierig. De cover is prima, maar verraadt niet veel, net als de titels, en de bandfoto is heerlijk overdreven kitscherig. Reden genoeg om eens te luisteren. De jeugd heeft immers de toekomst.

Muzikaal zit het allemaal meer dan snor met Tales Of Gaia. De gitaar is leidraad, maar de toetsen zijn prominent aanwezig en zorgen dan ook voor episch getoets. Melodische nummers als City Of Dreams, Hyperspace, en Wings Of Fire klinken als een drakenparade met eenhoorns en glitters. De productie is absoluut niet perfect, de drums zijn wat zwak gemixt, en als de slaggitaar alleen klinkt (zoals op opener Keep The Dream Alive) klinkt het rommelig en amateuristisch. Toch hebben we een paar knijters van refreinen. Soldiers Of Light, My Right To Live, en zeker het eerder genoemde City Of Dreams zijn catchy, en bijna meteen mee te zingen. De structuren zijn ook lang niet altijd standaard, en de band durft te experimenteren met de vorm van een nummer. De gitaristen zijn vingervlug, en wat melodisch gevoel betreft zit Tales Of Gaia meteen aan het niveau Stratovarius/Sonata Arctica/Helloween. Maar power metal is geen power metal zonder zang.

Zo. De zang. De olifant in de reviewkamer. Vocalist Néstor Catalá heeft een… ‘markante’ stem. Een erg nasaal, beknepen, geluid, dat klinkt alsof hij omhoog gepitched is. Vergelijkingen met Alvin And The Chipmunks en Daffy Duck zijn niet ver weg. De man kan degelijk zingen, hij klinkt nergens echt vals of onzuiver, maar het is alsof hij zijn neus dichtknijpt tijdens het zingen. En dat is zonde, want muzikaal zit alles erg goed in elkaar. Hij kan ook enorm hoog uithalen, zoals op het einde van A Thousand Miles Away, en dat klinkt beknepen, maar best aardig. Het is vast een kwestie van gewenning, zoals met Machinae Supremacys Robert Stjärnström, maar vergt wel heel veel overgave. Verpest het de plaat? Persoonlijk heb ik een erg hoge tolerantie, zeker met goede muziek erachter, maar dit zal een doorbraak naar de grote jongens zeker belemmeren. Het weerhoudt wel van opnieuw luisteren, en dat is zonde.

Hyperspace heeft daarom twee kanten. De prachtige muzikale kant, die heerlijk kazig is, volgens aloude traditie, en de vocale kant, die afschrikt, maar wel degene is die het voortouw neemt. Als een vrouw met een prachtig gezicht, die niks meer dan een strakgetrokken bejaarde blijkt te zijn. Het is eeuwig spijtig, want menig power metal hart gaat sneller kloppen van refreinen als A Thousand Miles Away, Flamma Ardet, en de melodieën van Knights Of Heidelberg. Denk aan het verloren potentieel…Daardoor zal de band nog even in de onderste regionen moeten tobben. Het is ook weer wat om te zeggen dat ze een nieuwe zanger moeten zoeken, want ergens geeft het wel een eigen sound… Nee, laat maar, zo positief kan zelfs de grootste power metal fan niet denken, voor groei is een andere stem nodig. Of zangles. Hopen op een instrumentale bonus-cd.

Releasedatum: 04-09-2017 | Label: Fighter Records | Facebook

Tracklist:
01. Prelude To Salvation
02. Keep The Dream Alive
03. Soldiers Of Light
04. Hyperspace
05. City Of Dreams
06. My Right To Live
07. Knights Of Heidelberg
08. Wings Of Fire
09. A Thousand Miles Away
10. Flamma Ardet

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter