Stahlmann – Bastard

Onrechtmatig kind van Rammstein en Eisbrecher dat niemand durft te adopteren
50/100

Sommige muziekstijlen zijn louter voorbehouden aan bepaalde regio’s. Jodelen komt niet veel voor buiten Oostenrijk. Merengue niet in Europa en Neue Deutsche Härte niet buiten Duitsland. Logisch toch? Op de één of andere manier heeft het succes van Rammstein vooral tot gevolg dat er in de Heimat talrijke vergelijkbare bands opduiken die een graantje mee proberen te pikken van het succes van Till Lindemann en kompanen. Eisbrecher bijvoorbeeld, die wat meer elektronisch zijn. Megaherz, is er ook zo één, en recentelijk mogen Ost+Front en Hämatom zich ook in dat rijtje scharen, samen met Stahlmann . Waar andere bands hun eigen draai willen geven aan de Rammstein-sound, is Stahlmann een pure kopie. Toegegeven, op het debuut was dat meer dan tegenwoordig het geval, maar de geest van Rammstein is enorm aanwezig.

Ook op Bastard blijkt dit overduidelijk. Meteen vanaf Leitwolf zit de vergelijking in het hoofd en die gaat er niet meer uit. Helemaal niet wanneer tweede track Judas in de coupletten wel heel erg op Zwitter lijkt. Dat de stem van zanger Mart Soer natuurlijk diep en mannelijk is helpt in dat opzicht ook niet mee.

Ja, er wordt lekker gebeukt, maar het voelt allemaal nogal gemakkelijk aan. Als bewijs kan ik zeggen dat ik Leitwolf heb opgezet voor mijn nietsvermoedende partner, en vol kon houden dat het Rammstein was, tot halverwege het eerste couplet. Dat zegt genoeg denk ik. Iets beter zijn de momenten dat de band Rammstein even vergeet en daadwerkelijk wat anders probeert. Von Glut Zu Asche is elektronisch en symfonisch tegelijk, en hoewel makkelijk; het ligt er niet zo dik bovenop.

Ok, misschien zijn we te kritisch. ‘NDH’ is geen stijl die het van zijn originaliteit moet hebben. Toch lijken nummers als Alptraum, Nichts Spricht Wahre Liebe Frei, en Wächter wel heel erg op eerder werk van Eisbrecher. In Schwarz Und Weiss wordt dat dan weer heel erg doorgedramd. Alptraum heeft met de elektronische toetsen en lage spreekzang zelfs iets weg van het obscure E Nomine. Maar fair enough; Dein Gott swingt wel, hoewel de zang klinkt alsof de lijnen ingefluisterd zijn en vervolgens harder in de mix zijn gezet. Af en toe wordt er zelfs wat gegrunt, en dan is de kwaliteit wel in orde, dus wat is dit? De nummers zijn wel pakkend, met sterke refreinen, maar heel veel heeft het nou ook weer niet om het lijf.

Duitsland zal ongetwijfeld plat gaan voor Stahlmann, maar wereldoverheersing zit er gewoon niet in. Stahlmann kopieert schaamteloos de grote namen van het genre, en hoewel dat een bekende praktijk is binnen dit genre zal je er nooit echt groot mee worden. We adviseren de heren om een eigen gezicht aan te nemen, hoewel er dan niet heel veel rest. Bastard vermaakt op dezelfde manier als 9gag. Een oppervlakkige ervaring die, als je verder kijkt dan je neus lang is, erg onvolwassen en gemakkelijk is, en je zeker niet voldaan achterlaat. AFM Records noemt de band dan wel ‘de nieuwe Rammstein’; Stahlmann is er nog lang niet. Niet zolang het origineel nog bestaat.

En ook niet als die gestopt zijn trouwens.

Releasedatum: 28-04-2017 | Label: AFM Records | Website

Tracklist:
01. Leitwolf
02. Judas
03. Bastard
04. Nichts Spricht Wahre Liebe Frei
05. Wächter
06. Von Glut Zu Asche
07. Alptraum
08. Dein Gott
09. Schwarz Und Weiss
10. Supernova

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter