Sons of Crom – The Black Tower

Band treedt nog lang niet in voetsporen van Thyrfing
66/100

The Black Tower is alweer de tweede langspeler van het Zweedse duo Sons of Crom en dat feit is best indrukwekkend, aangezien de band pas sinds januari 2014 bestaat. De heren bestempelen hun muziek als ‘epic heavy metal’, maar Ragherrie zou dit toch eerder als ‘epic black metal met folk-invloeden’ omschrijven. De underground-krijsen van de vocalist maken het black, de gitaarpartijen van Janne Posti zijn bij vlagen meer heavy metal, maar de black sound en donkere sfeer voeren de boventoon.

Desalniettemin doen we de band weinig eer aan door Sons of Crom alleen maar in hokjes te plaatsen; de heren putten uit diverse inspiratiebronnen en dat is duidelijk terug te horen. De duistere horror soundscapes tezamen met het gekrijs en de klaagzang op de achtergrond van tracks als In Fire Reborn brengen ons in donkere, folky sferen, terwijl de rustige ballade Legacy klinkt als een typisch kampvuurliedje, maar dan wel eentje uit lang vervlogen tijden. Het geneurie en de zeer lage stemmen van Janne en Iiro vullen het kabbelende getokkel van de akoestische gitaar heel mooi aan. Een groter contrast valt er eigenlijk niet te bedenken.

Over contrasten gesproken: van een heel ander kaliber is Fall Of Pandemonium, een nummer waarbij de heren helaas de plank compleet misslaan. Er wordt gepoogd episch en strijdlustig te klinken, maar dit faalt jammerlijk. De zang is erg vals en de uithalen worden meerdere keren niet gehaald. De gitaarpartijen zijn simpele ‘galopperende’ riedeltjes, zoals je die bij menig power metalbandje hoort. De drums zijn nog wel aardig, maar er wordt teveel gebruikgemaakt van de bekkens, wat niet past bij de algehele sfeer. Vermoedelijk wilden de heren hier klinken als ongepolijste, rauwe viking metalbands zoals Thyrfing en Varg, maar dat niveau vereist nog wel wat oefening, zo blijkt.

Catchy tracks als Black Wings Up High en Summoning the Starborn zijn ‘wel aardig’, maar het wordt juist op deze voor de hand liggende nummers duidelijk dat de heren het vooral moeten hebben van hun samenzang. De krachtige duo vocalen zijn hun grote troef, waarbij de zeer diepe, lage achtergrondzang krachtig contrasteert met de rauwe black metalkrijsen en de hogere kopstem. Sons of Crom’s zang omarmt de rauwe, folky feeling op een mooie manier. Bij vlagen doet dit wat denken aan het oude Heidevolk en soms zelfs aan Forefather. Toch hebben de mannen nog een lange weg te gaan om in de voetsporen te kunnen treden van deze grote namen.

Dat ligt voornamelijk aan de zwakke gitaarpartijen, de cliché keyboard sounds en de Noordse mythologie als belangrijkste tekstuele inspiratiebron. Op zich is er niets mis met het laatstgenoemde, maar het is allemaal al zo dikwijls gedaan en bovendien nog beter ook. Wanneer je dit recht kunt trekken met bijvoorbeeld een fantástische gitarist is het gebrek aan inspiratie of originaliteit niet eens zo erg, maar ook daar ontbreekt het Sons of Crom aan. De band weet een ‘leuk’ sfeertje neer te zetten rondom een ‘aardig’ album, maar meer dan dat valt er niet van te maken. Een duidelijke middenmoter.

Releasedatum: 18-08-2017 | Label: Nordvis Produktion | Bandcamp

Tracklist:
01. Steps of Doom
02. In Fire Reborn
03. Fall of Pandemonium
04. Legacy
05. Black Wings Up High
06. Summoning the Starborn
07. Viimeinen Laki
08. Rebirth of the Sun

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter