Sólstafir – Berdreyminn

Grensverleggend, maar toch onvervalst
92/100

Na de release van Ótta in 2014 is Sólstafir anno mei 2017 weer alive and kicking. De IJslandse rockers brengen met Berdreyminn alweer hun zesde full length op de markt en wij moeten toegeven: we hebben ze die drie jaar gemist. Maar goed, als een stad als Rome niet in één dag is gebouwd, kun je dat natuurlijk ook niet verwachten van een plaat van een behoorlijk memorabele band als Sólstafir. Met de toepasselijke titel die vrij vertaald ‘een dromer van aanstaande gebeurtenissen’ betekent, schotelen de IJslanders ons een release voor die iets rustiger en meer ingetogen is dan vorige albums, iets waarvan de enkele boze fans op YouTube bij de teasers destijds schande over spraken. We weten echter allemaal het spreekwoord ‘verandering van spijs doet eten’. Tijd om dit nieuwe plaatje (met prachtige albumart) te ontleden en in de mysterieuze wereld van zwart vulkanisch zand, de aurealis borealis en de psychedelische rock van Sólstafir te duiken.

Silfur-Refur bijt het spits af. Voor frontman Aðalbjörn Tryggvason is deze song speciaal: het gaat om een zieke ‘geestversie’ van jezelf die dreigt alles over te nemen. De geest is overal waar jij bent, of je nu wakker bent of slaap. Silfur-Refur werd in een paar delen geschreven en later toegevoegd en het was voor de mannen van Sólstafir meteen duidelijk dat dit de opener van het album moest zijn. De intro heeft precies die relaxte, maar indrukwekkende typische gitaarsound die we van de IJslanders verwachten en duikt hierna in lekker raggend geweld.

Opvolger Ísafold maakt duidelijk dat de sound gedurende het album verandert: deze rock song zou prima door de radiostations gedraaid kunnen worden. Hoewel er bij de release geklaagd werd dat de IJslanders hun ‘touch’ verloren zijn, is de magie van Sólstafir er zeker nog, alleen in een ander jasje. Je moet gewoon goed luisteren en je laten onderdompelen door de passievolle rock sounds met bijzondere inhoud (en de Muse en Dreamtheater aandoende solo van bassist Sæþór Maríus Sæþórsson).

Hula gunt de luisteraar een moment van rust en heeft die speciale Fjara-sfeer over zich hangen. Een eenvoudige doch ontroerende pianopartij, omringd door het achtergrondkoor en zachte blazers, strelen de oren en maken dit nummer tot een absolute favoriet. Voor de gevoelige mensen onder ons: zet de dozen tissues maar alvast klaar. Ook Naros grijpt weer even terug naar het geluid van Sólstafir dat wij zo gewend zijn en volgt zet de rustige tonen van Hula voort, hoewel we rond minuut 2:50 verrast worden door naar post-metal neigende, zware gitaren. Naros is zo divers als de biografie van de band zelf, zonder een duidelijke en logische opbouw te missen. Hvit Sæng doet sterk denken aan voorlopers als Middegi en Nattmal van vorige release Ótta: pure rock gemixt met de typische betoverende Sólstafir-ambiance. 

De afwisseling op het album is merkbaar: Dyrafjordur is juist weer klassiek, dramatisch, lieflijk en zelfs breekbaar van aard. De overgangen op deze song zijn om over naar huis te schrijven. Prachtige pianopartijen, omarmd en geliefd door ondersteunende gitaarriffs en kalme drums. Het is en blijft absoluut kolossaal hoe Tryggvason’s emotionele vocalen zich moeiteloos aanpassen aan de intensiteit van de nummers: hoe gematigd en klein hij klinkt bij zachte, breekbare songs als deze en hoe hij zich stort in een zee van bewogenheid bij meer driftige songs. Het is wel duidelijk dat de screams niet aanwezig zijn op Berdreyminn: in plaats van de eerdere black metal screams horen we op dit album een meer raspende rockstem.

Ambatt is een heerlijke on the road song, uitkijkend over uitgestrekte stranden waarbij je met honderd kilometer per uur over de snelweg scheurt, de zomerwind door je haren, geen zorgen op de wereld. Klanken van de vleugel, minimale vocalen, dreunende bas, helemaal prima. Het achtste en alweer laatste nummer van deze plaat, Blafjall, zweept de luisteraar de laatste acht minuten nog even op en doet denken aan een song als Draumfari van Svartir Sandar. Een waardige afsluiter voor een waardig werk.

Berdreyminn is een bescheiden plaat, die meer leunt op (psychedelische) classic en hard rock dan op de metal waar Sólstafir zich eerst onder schaarde bij een album als Í Blóði og Anda uit 2002. Desalniettemin overschrijdt de plaat de streng opgelegde grenzen van genres en gaan zij lekker hun eigen gang, hun eigen sound hierbij ontplooiend, iets dat zo uitermate kenmerkend is voor de IJslanders. Tijden veranderen, smaken veranderen, ideeën wijzigen en dat is oké. De betovering en de magie van de band is er nog steeds: het album is zeer gevarieerd en de nummers bevatten stuk voor stuk een wetenswaardige en professionele opbouw. Zachte songs hebben de gitaarmix zó staan dat er altijd wel sprake is van een appetijtelijk rauw randje.

Berdreyminn is minimalistisch en groots tegelijk. Er ís nieuws onder de zon en Sólstafir heeft met dit album de kans gepakt om onontdekte territoria te betreden. Misschien niet zo één, twee, drie de meest voor de hand liggende keuze voor een mediocre liefhebber van de band, maar zeker een must have voor diehards én voor mensen die eens, net als Sólstafir, out of the box willen denken.

Releasedatum: 26-05-2017 | Label: Season Of Mist | Website

Tracklist:
01. Silfur-Refur
02. Ísafold
03. Hula
04. Nárós
05. Hvít Sæng
06. Dýrafjörður
07. Ambátt
08. Bláfjall

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter