SikTh – The Future In Whose Eyes?

SikTh is weer helemaal back on track!
88/100

SikTh is weer helemaal terug! Op het in 2015 verschenen Opacities liet de band al horen dat ze na jaren van afwezigheid het trucje nog steeds niet verleerd zijn en waarom ze, samen met Meshuggah, als de grondleggers van het progressieve djent-genre worden beschouwd. Maar dan slaat op 4 juni 2016 het noodlot toe en kondigt de band het vertrek van frontman Justin Hill aan, welke wordt opgevolgd door (bandmaat van gitarist Graham Pinney bij Aliases) Joe Rosser. Afijn, na een luttele elf jaartjes wachten kunnen de technisch progressieve fans het derde album The Future In Whose Eyes? in de armen sluiten. En dat de fans het album zullen omarmen, kan bij deze een onomstotelijk feit worden genoemd!

‘TFIWE?’ staat namelijk wederom bol van energieke (tegen ADHD aanschurende) progressieve metal waar het technisch vernuft van afspat. Het warme welkom genaamd Vivid pakt de koe direct bij de horens en laat dan ook niets aan het toeval over. De drukke, technische formule van SikTh is natuurlijk wel iets wat je moet liggen, zoals dat geldt voor bijna elke stijl binnen de metalen muziektak. Het is immers niet altijd de meest simpele kost om te verorberen. ‘System Of A Down on steroids’ zou een passende beschrijving zijn, ware het niet dat de muzikale stijl van SikTh natuurlijk zoveel meer omhelst dan enkel een technisch aftreksel te zijn van één van de grotere der Aarde. Een snufje nu-metal ritmiek (KoRn), een beetje melodeath (bijv. In Flames en Soilwork), dynamisch vermengd met de complexiteit en hectiek van bands als The Dillinger Escape Plan en SOAD, doch gestoken in een modern progressief jasje: SikTh kan haast een genre voor zichzelf betiteld reserveren!

Met Century Of The Narcissist wordt de lijn van Opacities vervolgens elf nummers lang doorgetrokken, alsof de band nooit van deze aardbodem is verdwenen. Waar The Aura een meer ingetogen melodieuze track betreft, zijn Weavers Of Woe en Cracks Of Light tracks welke onverwachts hard uit de startblokken knallen, om zich al groovend een progressieve weg door het muzikaal kleurrijke bos te banen. Ohja, en wie horen we daar een lijntje meezingen op Cracks Of Light? Juist ja: Spencer Soleto van Periphery, de band welke nooit onder stoelen of banken heeft gestoken dat SikTh tot één van hun grootste inspiratiebronnen behoort!

Het verhalende karakter van This Ship Has Sailed is echt een kolfje naar de hand van zanger Mikee Goodman. Als een ware storyteller past de donkere poëet zijn stemgeluid aan op het verhaal, zoals hij dit ook subliem deed op het op Opacities prijkende Tokyo Lights. Maar om nou drie van dergelijke tracks op het album te knallen (kletsnummers The Moon’s Been Gone For Hours en When It Rains volgen eerstgenoemde op), vind ik persoonlijk wel wat veel. Met name omdat het album gewoonweg bol staat van dergelijk hysterisch en groovend vernuft. Hierdoor voelt het alsof je plotsklaps uit je psychose wordt gehaald, in een prikkelvrije snoezelruimte wordt gepropt, om vervolgens weer teruggeduwd te worden in je oude onrustige gemoedstoestand.

Dit is gelukkig een makkelijk weg te poetsen smetje op een bijna perfect album, waar je daadwerkelijk even voor moet gaan zitten. Elke luisterbeurt ontdek je namelijk meer en meer stukjes van deze grote muzikale puzzel welke TFIWE? is. Laat je door de complexe structuren niet uit het veld slaan; je krijgt er écht geen spijt van. Pinky fucking promise!

Releasedatum: 01-06-2017 | Label: Peaceville Records | Facebook

Tracklist:
01. Vivid
02 Century of the Narcissist?
03 The Aura
04 This Ship Has Sailed
05 Weavers of Woe
06 Cracks of Light (feat. Spencer Sotelo)
07 Golden Cufflinks
08 The Moon’s Been Gone for Hours
09 Riddles of Humanity
10 No Wishbones
11 Ride the Illusion
12 When It Rains

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter