Prong – Zero Days

Een stoomlocomotief die moeilijk tot stoppen is te brengen!
80/100

“Alweer een nieuw album van Prong?” was de vraag die zich direct aandiende tijdens de zoveelste verdeelsessie op het Ragherriaans hoofdkantoor. Mijn God, deze mannen zijn een locomotief die moeilijk tot stoppen is te brengen! Een luttele anderhalf jaar na het tiende wapenfeit X-No Absolutes, anderhalve maand na Graspop én 2 weken na hun verschijning op Dynamo Metal Fest is hier Zero Days die het dozijn aan albums compleet maakt (en dan tellen we voor het gemak het coveralbum Songs From The Blackhole niet eens mee!).

Het is allemaal leuk en aardig om dermate productief te zijn, maar wanneer het kant noch wal raakt kun je beter even op je lauweren gaan rusten. Gelukkig hoeven we daarvoor niet te vrezen, want dat is geenszins het geval bij deze thrashende hardcore drietand. Albumopener However It May End laat er direct geen twijfel over bestaan: na dertig jaar weten Tommy Victor en consorten je nog verdomd goed te verassen met simpel doch pakkend en effectief riffwerk. Waar het vorige album erg groovend was en daardoor wat aan intensiteit leek in te boeten (wat ik overigens niet als minpunt aan de band wil adresseren) lijken ze op Zero Days de hardcore-vibe te hebben hervonden. Vernieuwend? Nee, doe normaal! Vertrouwd? Fuck yeah!

Radiovriendelijke tracks zoals With Dignity en Ice Runs Throug My Veins van de voorgaande telg zijn op Zero Days niet te vinden, hoewel Divide And Conquer nog wel een beetje uit diezelfde geest lijkt te zijn voorgekomen. Catchy en wat vriendelijker vanwege het uitblijven van geschreeuw, doch met een punkerig hardcore randje. Maar geen zorgen, Forced Into Tolerance gaat vervolgens weer op de oude vertrouwde voet verder en vult je oren met snelle hardcore thrash, wat enkele decennia geleden de dienst uitmaakte in het ondergrondse, zweetrijke wereldje van de hardere muziek. Interbeing is vervolgens verrassend, omdat er simpelweg een minimale hoeveelheid in wordt gegrunt; iets wat we niet dagelijks meemaken vanuit het Prong-kamp. Toch nog een kleine verrassing, een alleraardigst gebaar van de ‘necksnappers’!

Had ik trouwens al verteld dat Zero Days maar liefst dertien tracks herbergt? Alsof Prong zich dagelijks aan een infuus van Red Bull bevindt! Om geen 1.300 woorden kwijt te zijn en zodoende uw aandacht erbij te houden, spoel ik daarom eventjes door. Het is ook niet nodig om elke track tot diens wortels te ontleden; we kennen het trucje inmiddels wel, wat niet wil zeggen dat er niet van genoten kan worden.

Naarmate we het einde naderen is track nummer tien, Self Righteous Indignation, er eentje van het zwaardere, loggere kaliber, terwijl het daaropvolgende Rulers Of The Collective met zijn solo en meer opzwepende karakter een brug bouwt tussen het oude en nieuwe werk van de band. De plaat is een eclectisch geheel te noemen; de roots worden niet vergeten, maar de heren geven zichzelf wel de ruimte om minieme veranderingen in het bandgeluid aan te brengen. Mooi. 

Al met al is Zero Days een zeer verdienstelijk album geworden binnen de alsmaar uitdijende discografie van Prong. Hoe lang dit hoge arbeidsethos nog valt vol te houden is de vraag en kent twee kanten. Enerzijds zorgt het ervoor dat het zowat onmogelijk is om in de vergetelheid te geraken, anderzijds kan het wel leiden tot een gevoel van overdaad. Naar iets uitleven heeft immers óók zo zijn charmes. We klagen echter allerminst, het is enkel ‘food for thought’. Enjoy!

Releasedatum: 28-07-2017 | Label: Steamhammer/SPV | Facebook

Tracklist:
01. However It May End
02. Zero Days
03. Off The Grid
04. Divide And Conquer
05. Forced Into Tolerance
06. Interbeing
07. Blood Out Of Stone
08. Operation Of The Moral Law
09. The Whispers
10. Self Righteous Indignation
11. Rulers Of The Collective
12. Compulsive Future Projection
13. Wasting Of The Dawn

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter