Procession – Doom Decimation

Doom zoals doom hoort te klinken
86/100

Doom metal uit Chili, en dan nog verdomd overtuigend ook: Procession brengt sinds 2008 materiaal uit, maar Doom Decimation is pas het derde volledige album van de band. Echt heel productief zijn de heren dus nog niet geweest, maar uiteindelijk gaat het om kwaliteit boven kwantiteit. Op voorganger To Reap Heavens Apart was de kwaliteit heel overvloedig aanwezig. Dat album was niets minder dan een instant klassieker die alsnog van harte aanbevolen wordt voor diegenen die deze nog niet gehoord hebben. De band heeft ondertussen geen wijzigingen in de line-up ondergaan en dus zijn de verwachtingen voor dit album zeer hoog gespannen.

De frontman van de band, Felipe Plaza Kutbach, heeft de band inmiddels naar Zweden verhuisd, maar Doom Decimation is in Chili opgenomen. Het album bevat acht nummers waarvan The Warning het intro is. Dit nummer start semi-akoestisch, waarna een aardig vervolg komt zonder enige vorm van poespas. Gek genoeg verloopt de overgang van The Warning in het daaropvolgende nummer When Doomsday Has Come niet naadloos. Een wat amateuristisch productioneel foutje dat snel vergeven wordt als When Doomsday Has Come begint. Dit relatief snelle nummer klinkt direct vertrouwd voor de traditionele doom liefhebbers. Saint Vitus klinkt door, maar de cleane stem van Plaza bevalt nog wat beter door de klassiekere aanpak.

Een nummer waar alles samenkomt is Lonely Are The Ways Of The Stranger. Dit verhalende liedje kent behoorlijk wat epiek en gaat meer de Candlemass kant op. De wanhoop en eenzaamheid worden fantastisch overgebracht op dit langzaam voortschrijdende nummer. Bovendien is de melodie bijna niet uit je kop te krijgen. Het is nu al een legendarische track die je al op Youtube en de bandcamp-pagina van de band kan beluisteren. Met Amidst The Bowels Of The Earth komt nog een knaller van een nummer welke meer op de leest van Solitude Aeturnus is geschoeid.

Het instrumentale Democide duurt ruim vier minuten, maar klinkt haast als een veredeld intro die niet slecht is, maar ten opzichte van de voorgaande nummers wel wat uit de toon valt. Gelukkig wordt daarna de draad weer opgepakt met het up-tempo nummer All Descending Suns dat voor doom-begrippen toch relatief druk klinkt. One By One They Died is echter het hoogtepunt van het tweede deel van het album. Een lekker uitgesponnen track met tempowisselingen en de zalvende woorden die vocaal in de geestelijke wonden worden gesmeerd. Fantastisch.

Felipe Plaza heeft wederom alles op dit album zelf geschreven, op As They Reach The Womb na. Dat nummer is meer een gezamenlijk product van de band. De frontman drukt daarmee een grote stempel op de band. Hij wilde Procession op dit album lekker ouderwets laten klinken en in die missie is hij zeker geslaagd. Het aardige is dat je met name Solitude Aeturnus en Candlemass erin terug hoort, maar ook invloeden van Saint Vitus, While Heaven Wept en zelfs Black Sabbath duiken soms in passages op. Toch weet Procession een eigen draai aan deze doom te geven en dat oogst respect. To Reap Heavens Apart wordt niet overtroffen, maar trek je daar vooral niets van aan. Doom Decimation is een heerlijk album dat direct vertrouwd aanvoelt en bij elke doomliefhebber in de kast hoort te staan. Zoals de band zelf zegt: “No Doom, No Life!

Releasedatum: 31-10-2017 | Label: High Roller Records | Facebook

Tracklist:
01. The Warning
02. When Doomsday Has Come
03. Lonely Are The Ways Of The Stranger
04. Amidst The Bowels Of The Earth
05. Democide
06. All Descending Suns
07. As They Reached The Womb
08. One By One They Died

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter