Primitive Man – Caustic

Lomp als de oerknal
90/100

Vorige maand schreef ik nog dat Ufomammut de band was wiens naam het beste hun geluid beschreef. Na enige overweging moeten we constateren dat Primitive Man op zijn minst op gelijke voet met de Italianen staat, zo niet erboven. Waar Ufomammut logge psychedelische jams neerzet beukt Primitive Man op zijn Neanderthaals door, met de subtiliteit van een welgemikte sloopkogel op je hoofd, zoals de albumcover al laat zien. Het debuut Scorn was al een toonbeeld van brute kracht en na talloze splits en ep’s mag het volwaardige tweede album Caustic daar een schepje bovenop doen.

Wat heet! Waar Scorn net niet de veertig minuten aantikte duurt Caustic maar liefst 77 minuten! En het is niet alsof de muziek constant onderbroken wordt door nutteloze interludes en lawaai. Althans, er zijn interludes van lawaai, maar dat past binnen het concept van de plaat. Van ‘subtiel binnenkomen’ heeft de band ook nog nooit gehoord. My Will begint meteen met snerpende feedback en de brute grunts van zanger/gitarist Ethan McCarthy. Stijlverandering? Nergens voor nodig! De mix van sludge en doom, uitgerekt en gemengd tot in het extreme, aangevuld met flarden noise als kers op de taart klinkt zo nodig nóg levenlozer, agressiever, en lomper dan op het debuut. Heel af en toe is er een groove of zelfs een stuk met dubbele bassdrums te bespeuren, maar het overgrote deel van de plaat beweegt zich voort als een zwalkende moerasmutant, blubberend en kolkend van ellende. En dat is precies wat je wil met een plaat zoals deze.

Caustic is immens, het kortste ‘échte’ nummer klokt af op 5:06, en met drie nummers over de tien minuten (waarvan twee over de twaalf zelfs) is dit geen gemakkelijke kost. Dit is echter een van die albums die je meeneemt naar een andere staat van bewustzijn, en daarom ook het best wordt ervaren met hele goede speakers, of gewoon een koptelefoon. Niet te hard, de feedback is bij vlagen letterlijk oorverdovend! Eigenlijk wordt met het vierde nummer Commerce al de piek van het album bereikt, maar gelukkig zijn Sugar Hole, Tepid, en het massieve Disfigured van gelijk allooi. Gelukkig mag na de eveneens kolossale afsluiter Inevitable rustig worden afgebouwd. Met een lading herrie en noise natuurlijk, want waarom kalm aan doen?

Een exercitie in geweld, dat is dit album. Primitive Man tekent meteen voor de lompste release van het jaar en we kunnen veilig stellen dat er weinig overheen zal gaan. Het is wel een album dat het uiterste vergt van de luisteraar, door een niet aflatende stroom doom/sludge over je heen uit te storten en daardoor niet voor iedereen weggelegd. Zij die ermee bekend zijn zullen ervan smullen. Caustic gaat op dezelfde voet door als Scorn, maar weet genoeg variatie en diversiteit ten opzichte van die plaat te verwerken om te blijven boeien. In dat opzicht is het de tweede plaat die heel veel bands zouden willen hebben. Zo, de toon van het najaar is alvast gezet. Tijd voor de doom.

Releasedatum: 06-10-2017 | Label: Relapse Records | Website

Tracklist:
01. My Will
02. Victim
03. Caustic
04. Commerce
05. Tepid
06. Ash
07. Sterility
08. Sugar Hole
09. The Weight
10. Disfigured
11. Inevitable
12. Absolutes

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter