Pathology – Pathology

Rammen en slammen
80/100

Slam death is een vreemd beestje. Death metal die zo bruut en lomp wil zijn dat de virtuositeit van techdeath vergeten wordt en men weer terug gaat naar simpele power chord chugs en putrochelzang. En dan nog het liefste met de bruutste, vrouwonvriendelijkste en walgelijkste teksten ooit op muziek gezet. En dat is populair. Hoewel niet elke band even serieus is (Godsfarm uit Nederland maakt crusader slam) zijn er een aantal slamgrootheden die wel degelijk impact maken. Kraanium zie je bijvoorbeeld veel op shirts op death metalfestivals. Dying Fetus, de uitvinders natuurlijk. En Pathology mogen we ook tot die laatste groep rekenen. Een baken van productiviteit dat tussen 2006 en 2014 acht albums uitbracht(!). Allemaal gevuld met dezelfde chuggy slam. Toen werd het eventjes stil. En nu, na drie jaar, is het zelfgetitelde Pathology er. Waarom die titel? Een nieuw begin? Nieuwe leden, nieuwe sound? Spoiler alert: niks van dat alles. Gewoon slam.

Wie subtiliteit en nuance wil is bij Pathology aan het verkeerde adres. Lamentation begint meteen met lompe riffs over caffeïnegedreven drums en zang alsof iemands spastische darm op band is gezet. Variatie in de zang? Alleen in de manier waarop een verstopt toilet anders klinkt dan een gedownpitchte boer. Dit hele album heeft dezelfde sound en dat vinden we helemaal niet erg. Stevige palmmutes? Check. Razende blasts met een hoge snaredrum? Check. Eerdergenoemde darmklanken? Check. Slam van de bovenste plank. Teksten vol bloed en marteling? …niet check? Pathology onderscheidt zichzelf door niet vaak in de typische gore te vervallen. Vanaf Legacy Of The Ancients houdt men zich meer op Immolation-achtige wijze bezig met de vernietiging van mens en aarde. Is dat allemaal belangrijk? Nou, je verstaat er geen zak van, dus eigenlijk niet. Maar het is een punt waarop Pathology zich losmaakt van de slam-massa. 

Wat betreft productie steekt het ook allemaal een stuk beter in elkaar. Drummer Dave Astor weet inmiddels wat hij doet en houdt het typisch, met snelle blasts en veel bassdrums, maar zijn drums klinken organisch en niet alsof ze van plastic zijn. De gitaar overschaduwt de bas natuurlijk, maar af en toe kunnen we het gerommel horen, een unicum. Er wordt ook een veelvoud aan gitaarpartijen gespeeld, van tremologepickte “melodieën”, Cannibal Corpse-achige masturbaties, en natuurlijk de typische palmmute slamriffs. De nummers zijn alleen met veel werk van elkaar te onderscheiden en geen van hen doet wat anders. Hoewel Doth even de tijd neemt om op gang te komen, is het daarna weer geweld als vanouds. Maar een plaat als deze wil gewoon lekker bruut zijn en even alles kapotmaken zonder genuanceerd over te komen. Het ding duurt ook maar een half uurtje, de perfecte lengte voor een plaat al deze.

Slam ga je leuk vinden, of je gaat het haten. Pathology slaat dan wel een bruggetje richting de meer typische death metalvarianten door gewoon degelijk te klinken in plaats van de plastic productie van veel collegae, maar zit nog steeds stevig in de slam. Wie echter een plaat zoekt die niet moeilijk wil doen en gewoon lekker hard is, een goed potje herrie, is hier aan het goede adres. Pathology (het album) luistert verrassend lekker weg, en wie bekend is met de band weet gewoon wat hij voorgeschoteld krijgt. Wat meer variatie in de zang had gemogen, maar we kijken de band er niet op aan. Leuk voor op zijn tijd, maar album van het jaar bereik je er niet mee. Slamplaat misschien wel, maar we hadden ook al Dying Fetus dit jaar. Dan wordt Pathology toch wat overschaduwd. Ach wat, het is hard en luid, volgend jaar weer?

Releasedatum: 14-07-2017 | Label: Comatose Music | Website

Tracklist:
01. Lamentation
02. Dolorous
03. Litany
04. Servitors
05. Dissevered
06. Putrescent
07. Doth
08. Shudder
09. Opprobrium
10. Vermilion

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter