Omotai – A Ruined Oak

Doom, sludge, en prog in een pakketje
77/100

Soms moet je gewoon iets reviewen dat je niet kent, gewoon om even je grenzen te verleggen. En daarbij neem je het risico dat je absolute bagger ten gehore krijgt voor lief. Risico van het vak, zullen we maar zeggen. Dit principe bracht ons bij Omotai, een Amerikaanse band die zijn vierde album in zeven jaar uitbrengt. Geen slecht resumé. Volgens het promoblaadje is Omotai opgericht door gitarist Sam Waters, drummer Anthony Vallejo en bassist/vocalist Melissa Lonchambon. Datzelfde documentje rept van allerhande genres, zodat we de band op voorhand onmogelijk kunnen labelen. Dan maar luisteren.

Hoewel onze hoofdredacteur hier het predikaat ‘doom, sludge’ aan gaf, horen we daar niet veel van terug. Integendeel: openers Welcome To The Adders’ Land en Ruined Oak zijn punky, stevige nummers, met een hardcore-vibe. De productie is onmiskenbaar sludge, met ruimtelijke drums en fuzzende gitaren en bas. Diezelfde bas is ook nog eens hoorbaar; een unicum in de hedendaagse metal! Ook de zang van Melissa Lonchambon vindt een basis in de sludge en hardcore; slechts zijdelings is te merken dat het géén man is die op deze plaat staat te brullen. Aangekomen bij track vier, Arms That Flood, krijgen we pas doom voor de kiezen. Die plotse tempowisseling haalt de vaart er gelukkig niet uit en zorgt ervoor dat de productie goed tot zijn recht komt.

Daarna krijgen we met Blackjaw weer een harder nummer voor de kiezen.  

Een gevariëerd aanbod aan invloeden dus. Zo wordt er op Back To The Drifting Satellite een blik post-rock opengetrokken, compleet met vlechtende gitaarriffs à la Mastodon en cleane zang. Ook zijn de nummers van conventionelere lengtes; het merendeel schommelt rond de vijf minuten, hoewel de twee uitschieters, met acht en negen minuten, zeker niet mis zijn. Daarop worden doom, sludge, en stoner goed gemengd, met een High On Fire-achtige sound.

Tegen het eind van de plaat begint de zang wel een beetje eentonig te worden. Omotai lijkt niet echt in te zetten op één genre, en hoewel het geheel niet als een warboel overkomt, lopen de snellere nummers een beetje in elkaar over. Veel variatie in gitaartonen is er ook niet aanwezig, waardoor het album een beetje een eenheidsworst dreigt te worden. Met name wanneer men de doomkant opgaat wordt het herkenbaarder en afwisselender.

Zo ver als ‘jack of all trades, master of none’ willen we ook niet gaan, want op zich staat er op A Ruined Oak best aantrekkelijke muziek. Soms klinkt men wat ongefocust en sommige stukken gaan net iets te lang door, maar het is niet onluisterbaar. Wel is het een plaat die als achtergrondmuziek opgezet kan worden, want veel focus heb je dus niet nodig. A Ruined Oak kabbelt rustig voort, en hoewel men nooit echt snel wordt, is er een delicate balans tussen traag en uptempo merkbaar.

Wel kunnen we nu al stellen dat deze band een klein mirakel nodig heeft om boven de lokale clubscene uit te gaan stijgen. Van dit soort bands zijn er immers al heel veel, zeker in Amerika. Misschien zijn wij hun springplank? Doom/sludge/stoner/verstokte Mastodon fans, even opletten: Omotai kan relevant zijn voor jullie.

Releasedatum: 06-10-2017 | Label: Tofu Carnage Records | Facebook

Tracklist:
01. Welcome To The Adders’ Land
02. Ruined Oak
03. Last Of The Green Vial
04. Arms That Flood
05. Blackjaw
06. Back To The Drifting Satellite
07. A Cruel World, Thy Wound
08. Fire Is A Whore
09. A Maiden Nerve
10. The Savage Sky
11. Augustina
12. Tusk Aurora

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter