Nox Vorago – Al Chem

Mythologie en symfonie gaan hand in hand
78/100

Alvorens mijn oren er flink af gealaafd gaan worden tijdens carnaval in Lampegat worden ze eerst nog even getrakteerd op een potje atmospheric/progressive/symphonic black/death metal van het Gothenburgse Nox Vorago. Al Chem volgt na 5 jaar de goed ontvangen debuutplaat Obsidian Stonemirrors op. Opgericht in 2006 opereert de band na een dikke tien jaar nog steeds binnen de undergroud. Wellicht dat deze zeven tracks tellende tweede spruit daar verandering in gaat brengen? We gaan het horen.

Helaas hebben we enkel een stream-only ontvangen van het Zweedse zestal, dus het aantal luisterbeurten is op één hand te tellen gezien een dergelijk potje donkere muziek niet wordt geapprecieerd op mijn ambtelijke werkplek (”ga je weer naar Satan-muziek luisteren?”), mijn Acer-smartphone niet de wenselijke ondersteunende kwaliteiten biedt en mijn sim only abonnement slechts 1.500 MB omhelst. Dan moet ik mezelf dus maar een aantal keer in mijn masturbatie-etablissement terugtrekken (trekken ja, u leest het goed), bij Ragherrie kunnen we immers ook gewoon flexwerken.

Afijn, Al Chem dus. Het logo en artwork laten reeds een licht schijnen op de bands welke het geluid van Nox Vorago in de loop der jaren hebben beïnvloed. Zo zijn invloeden van o.a. symfonische grootheden als Septicflesh en Behemoth nooit ver weg. Doch, door ook een flinke scheut atmospheric black metal in de mix te werpen weten de heren een breed geluid te creëren, die vast ook de nodige corpse paint-gekkies weet te bevredigen. Het stemgeluid van frontman ‘Uduun’ houdt gedurende de stukken death metal enigszins het midden tussen Opeth’s Mikael Akerfeldt en Vader’s Piotr Wiwczare, terwijl hij het tijdens de black metal-episodes in de traditioneel schelle, hogere regionen wordt gezocht. Onze huiskat (genaamd Otto, moge het u interesseren) is hier nog minder op gesteld dan het geluid van de stofzuiger en kruipt dan ook (schijtert dat ‘ie is) bij de eerste uithaal al onder het bed.

De thematiek in het album valt te herleiden tot legendes, vertelsels en mythes uit lang vervolgen tijden vauit alle uithoeken van de wereld, variërend van Mesopotamisch (Elenu Tiamatu en At the Feet of Ereshkigal), Europees (Nuremburg 1561), Zuid-Amerikaans (Daughters of The Sun) en Grieks (The Lotus Scimitar). Zoals zovelen houdt ook Nox Vorago van al hetgeen dat in mystiek en symboliek wordt gehuld.

Ondanks dat Al Chem ‘slechts’ zeven nummers bevat kan het album met zijn lengte van meer dan 47 minuten moeilijk gezien worden als een bescheiden tussendoortje; daar is de muziek ook te dynamisch en te gelaagd voor. U kunt er dan ook het beste even voor gaan zitten en het de tijd gunnen om op uw zintuigen in te laten werken. Dan komt de kracht van het album daadwerkelijk tot zijn recht.

Mocht u van atmospheric/symfonische metal van dreigende aard houden dan verwachten we bij Ragherrie dat dit album u wel zal bekoren. Als support act van eerdergenoemde bands zullen de Zweden zich beslist als een vis in het water voelen, waardoor ook Nox Vorago hopelijk wat meer uit diens schulp kruipt, want deze band heeft zeer zeker groeimogelijkheden!

Releasedatum: 26-02-2017 | Label: Eigen beheer | Facebook

Tracklist:
01. Elenu Tiamatu
02. Nuremberg 1561
03. Devourer of Dreams
04. The Hissing Sound of Ouroboros
05. Daughters of the Sun
06. The Lotus Scimitar
07. At the Feet of Ereshkigal

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter