Novelists – Noir

Gewijzigde koers, zelfde bestemming
81/100

Ondanks dat Novelists mij niet écht wist te verrassen middels het eerste wapenfeit Souvenirs, is het toch een band die altijd op mijn radar zichtbaar is gebleven. Waarom? Omdat Souvenirs, ondanks dat we het kunstje al vele malen vaker hebben gehoord, gewoon een oerdegelijke progressieve metal(core) plaat betrof. Vorige keer werd de hoop nog uitgesproken dat de band een meer eigen identiteit zou vinden in de aankomende jaren. Goed nieuws: dat blijkt op Noir deels te zijn gelukt!

Maar laten we allereerst even met modder smijten, dan hebben we dat alvast gehad. Nee, wat de band doet is dus niet iets wat we nooit eerder hebben gehoord, maar aangezien ze zich positioneren in een muzikaal genre dat de afgelopen jaren een flinke opmars heeft gekend, is dit niet bepaald een wereldschokkend gegeven. Belangrijker is dat hetgeen gedaan dient te worden, in ieder geval goed wordt gedaan. En dat is waar de Fransen met Noir gelukkig met vlag en wimpel voor slagen!

Zo wordt de ambient-sound van Souvenirs op Noir vermengd met meer grunts en lager gitaarwerk, die de plaat (het moge u gezien de albumnaam verbazen) bij tijd en wijle van een donkerder karakter voorzien. Les Nuits Noires wist mij dan ook positief te verrassen met zijn technische en haast zwarte trekjes. Van agressieve muziek is overigens maar weinig sprake op deze tweede worp: ten tijde van mijn vakantie in Noorwegen heb ik de plaat met genoegen kunnen beluisteren met een boekje in de hand; gelokaliseerd tussen de immense Noorse fjorden gaf dit het wijdse geluid van de plaat een bevredigende extra dimensie.

Ook de opzet van de nummers heeft een kleine verandering ondergaan. Ondanks diens progressieve alsook technische karakter zijn de nummers op Noir meer gezeteld op een stoel van lichte herkenning. Ze luisteren daardoor ook makkelijker weg en roepen na een paar luisterbeurten een gevoel van herkenning op, maar wel eentje waarin nog altijd genoeg te ontdekken valt.

Doordat de clean vocals veelvuldig worden afgewisseld met grunts, werkt dit de dynamiek van Noir, in positieve zin, in de hand. Zo is Monochrome een track waarin al het eerdergenoemde voorbijkomt én meer: de saxofoon sluit de track op een magistrale manier af. Ook Stranger Self mag, met diens aanvullende rappende vocalen, in het licht van de dynamiek, niet in de duisternis blijven staan.

Al concluderende kunnen we na iets minder dan twee jaar zeggen dat de band meer haar draai heeft weten te vinden in de grote progressieve muzikale poel. In de uitspraak ”This album might not be what people thought we’d release”, kan ik me daarom slechts gedeeltelijk vinden. Noir is namelijk een sterk album, met verrassende, emotioneel opzwepende wendingen, maar het is zeer zeker geen antoniem van het eerdere werk.

In oktober en november trekt de band samen met Make Them Suffer door Europa. Ik heb ze nog nooit gezien, dus wellicht dat er toch een reisje naar Hilversum gemaakt gaat worden. Komt u ook?

Releasedatum: 08-09-2017 | Label: Arising Empire | Facebook

Tracklist:
01. L’appel du Vide
02. Monochrome
03. Under Different Welkins
04. Les Nuits Noires
05. Grey Souls
06. A Bitter End
07. Stranger Self
08. The Light, The Fire
09. Joie de Vivre
10. Lead the Light
11. À Travers le Miroir
12. Heal the Wound

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter