Nocturnal Rites – Phoenix

Nog niet uit de as, maar het ei is gelegd
77/100

2017 is het jaar voor geduldige power metal fans. Na releases van Cellador (11 jaar stilte), Fogalord en Firewind, (5 jaar), Power Quest (6 jaar) en heel veel teasers van Timeless Miracle (12 jaar!) is het nu de beurt aan Nocturnal Rites om weer tevoorschijn te komen, tien jaar na hun vorige album. Veel is er niet veranderd, behalve de toevoeging van leadgitarist Per Nilsson (Scar Symmetry). Nou moet het gezegd worden dat voorganger The 8th Sin niet heel goed aangeschreven staat, met modernere toevoegingen, en een stap weg van de melodische power metal die we gewend zijn. Dit album heet Phoenix en dat schept de verwachting dat we terug gaan naar de bekende sound, een truc die het Japanse Galneryus ook uithaalde door na een minder geslaagd experiment met het album Resurrection weer keihard terug te slaan. 

Zonder introtrack en zonder franje knalt Nocturnal Rites meteen naar binnen en binnen 30 seconden hebben we het eerste refrein voor onze kiezen gekregen. Nog geen snelheidsduivel, maar een mid-tempo rocktrack, met toetsen en veel ruimte voor zanger Jonny Lindqvist, die ook na 10 jaar nog klinkt als een klok. Een goed aperitiefje, maar niks vullends, een typisch singletje. Maar ook Repent My Sins trapt de power nog niet echt onder zijn reet. Ook hier geldt dat het niet slecht is, maar wat meer peper in de reet mag best. Graag zelfs. Laten we het maar meteen verklappen: vrijwel de hele plaat is zo. Geen woeste bassdrumsalvo’s, geen flitsende shredsolo’s, en weliswaar sterke, maar minder power metal refreinen. Nocturnal Rites is anno 2017 meer een melodische hardrock band dan een power metal band. Iets waar weliswaar niks mis mee is, maar niet wat we verwacht, of zelfs gehoopt hadden.

Dat er nog wel prima materiaal uit de pen komt bewijst de band met What’s Killing Me en The Poisonous Seed. Beiden sterke nummers, met prima melodie en refreinen. Bij de tweede klinkt de power metal zelfs volop door, met de heerlijk bassdrums in vol ornaat en refreinen die aan de laatste plaat van Firewind doen denken. Gelukkig is de tweede helft inderdaad wat krachtiger dan de eerste. Ook The Ghost Inside Me brengt smakelijke power metal, met zelfs een epische brug/refrein vol met koorzang en prominente keyboards. Deze latere nummers passen veel beter bij het Nocturnal Rites dat platen als New World Messiah en The Sacred Talisman maakte. 

Dit maakt van Phoenix een plaat met twee kanten. Aan de ene kant de smakelijke melodische power metal, aan de andere kant de tragere rocknummers, die het tempo iets te ver weghalen. Phoenix is niet het gehoopte terugkeeralbum, maar daarentegen ook niet ontegenzeggelijk slecht te noemen. Zeker vanaf The Poisonous Seed luistert het lekker weg, met fijne melodie en een juiste hoeveelheid bombast en cheesy power. Zo goed als de klassieke periode wordt het nooit meer en eerlijk is eerlijk, Phoenix is ook vooral écht een plaat voor de verstokte fan die al jaren wachtte op een vervolg. De nieuwsgierigen onder ons verwijzen we liever door naar The Sacred Talisman, daar komt de geest van Nocturnal Rites pas écht tot zijn recht. Maar het is fijn de heren terug te hebben, nu voor 2027 een vervolg graag!

Releasedatum: 29-09-2017 | Label: AFM Records | Website

Tracklist:
01. A Song For You
02. Repent My Sins
03. A Heart As Black As Coal
04. Before We Waste Away
05. What’s Killing Me
06. The Poisonous Seed
07. Used To Be God
08. Nothing Can Break Me
09. The Ghost Inside Me
10. Welcome To The End
11. Flames

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter