Mother’s Cake – No Rhyme No Reason

Chill je mee op moeders spacecake?
76/100

Het Oostenrijkse hardrock trio Mother’s Cake is vooral bekend geworden door het winnen van de ‘Local Heroes Austria’ bandwedstrijd. In de Europese finale van diezelfde contest, die in Hongarije werd gehouden, eindigden ze op de tweede plaats. Een veelbelovende jonge act dus. Sinds 2008 timmeren de mannen hard aan de weg om naamsbekendheid op te bouwen en niet zonder succes; de band stond eerder al in het voorprogramma van grote namen als Deftones, Anathema en Limp Bizkit. No Rhyme No Reason is het derde studioalbum van de Tirolers en het credo lijkt: ‘grenzen zijn er om doorbroken te worden’.

Wat direct opvalt is de luchtige, positieve 70’s vibe die over hun hippie-achtige stonerrock heen hangt als een sluier. No Rhyme No Reason klinkt zowel jongensachtig rebels als zonnig en ongedwongen. De band laat zich absoluut geen muzikale grenzen opleggen, waardoor een punk-achtige mix ontstaat die soms wat leunt op bands als The White Stripes en Deftones, maar anderzijds ook bij vlagen doet denken aan The Pretty Reckless; een mengelmoes van bandnamen en dat is precies wat Mother’s Cake is; een muzikale mengelmoes, die toch ook heel erg ‘eigen’ weet te klinken.

De funky gitaarloopjes van gitarist/zanger Yves Krismer zorgen voor die vette knipoog naar de jaren 70, waarbij je, als je je ogen sluit, zó weg kunt dromen over ritjes in je vette Cadillac, cruisend over de Route 66, waarbij de wind door je haren waait. Ook zijn stem sluit naadloos op deze algehele sfeer aan; Krismer beschikt over een bijna vrouwelijk stemgeluid met een rokerig randje: een in eerste instantie typische rockstem die prettig in het gehoor ligt, maar naarmate je verder en kritischer luistert hoor je hoe veelzijdig zijn stem eigenlijk is. De schreeuwerige uithalen zoals die te horen zijn op up-tempo tracks als The Killer, The Sun en H8 zijn Krismers grootste troef, maar ook rustigere nummers als Enemy of het dromerige Isolation (een must-listen voor Anathema fans!) blijken de uiterst muzikale frontman wel te liggen.

De invloeden uit de reggae en psychedelische kant, de vingervlugge bas solo’s, de funky gitaarpartijen en de ietwat wazige achtergrondzang op tracks als Streetja Man, Isolation en Big Girls voeren je moeiteloos mee terug naar het hippie tijdperk, waar joints roken en relaxen aan de orde van de dag waren. No Rhyme No Reason is een soms kalmerende, soms hypere muzikale trip, waarbij de heren klanken uit zeer uiteenlopende subgenres niet schuwen, maar de continuïteit wel vast weten te houden. Met name het markante stemgeluid en de rechttoe-rechtaan drumpartijen zorgen hiervoor.

Enemy is tevens een uitstekend voorbeeld van zo’n nummer waarbij meermaals de muzikale grenzen worden opgezocht. De track begint als een relaxte reggae-achtige song, waarin op een vloeiende manier wordt toegewerkt naar de muzikale climax. Onderweg passeren elementen uit de punk, stoner-, en hardrock de revue. Lijnrecht tegenover Enemy staat dan weer het mysterieuze Hide and Seek, wat onder andere door het gebruik van het ‘wah-pedaal’ en diverse andere effecten op de gitaar, alsmede de hoge zang en stemvervormers sterk doet denken aan Muse.

Wellicht had Mother’s Cake beter Mother’s Spacecake kunnen heten: het album klinkt als een muzikale trip waarbij je op de rustige momenten prima kunt weg spacen, en bij de meer experimentele stukken lekker los kan gaan. No Rhyme No Reason is er voor eenieder die verder durft te kijken dan alleen metal, want metal is dit album geenszins. Daarentegen biedt het vele kanten van het hardrock spectrum aan en zet het de kundige vaardigheden van het drietal in een fraai daglicht.

Releasedatum: 23-01-2017 | Label: Membran | Website

Tracklist:
01. No Rhyme or Reason
02. H8
03. Black Roses

04. Now or Never
05. Big Girls
06. The Sun
07. Streetja Man
08. The Killer
09. Enemy
10. Hide and Seek
11. Isolation

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter