Monolord – Rust

Geen rust, geen roest
82/100

Dat het niet allemaal vernieuwend en origineel hoeft te zijn bewijst Monolord uit Zweden, een band die opgericht is in 2013 en nu al toe is aan album nummer drie. Twee albums gingen Rust voor, beiden vol met vrij standaard stoner/doom metal, vol zoemende gitaren, gefilterde zang, maar met een oortje voor melodie en loodzware beukriffs. Traditioneel in stoner metal is ook Monolord een trio, en dus is de vergelijking met dat ándere stoner/doom trio dat ook een album maakte deze maand snel gemaakt. Maar Monolord lijkt niet echt op Ufomammut, en mist de psychedelische experimenten van hun Italiaanse broeders. Een verschil dat we binnenkort ook live kunnen merken, want beide bands zijn samen te zien tijdens Soulcrusher II in Nijmegen. 

Monolord presenteert op Rust aan de ene kant een zeer traditioneel stonergeluid en aan de andere kant durft het trio kleine experimentjes aan, om de variatie te bevorderen. Zo begint het titelnummer met een orgel en stappen we Dear Lucifer in met lagen feedback en noise, alvorens de slome riffs inzetten. Wat die riffs betreft legt Monolord totaal niks nieuws op de tafel en ook de zang, zorgvuldig van chorus en reverb voorzien, is niks nieuws in dit genre. Het is de doeltreffendheid en de sfeer die wordt neergezet waar de band punten scoort. Want zelfs de hypnotisch herhalende riffs beklijven en bouwen in spanning op. Die spanning wordt losgelaten in de vorm van subtiele gitaarsolo’s en woeste headbangstukken. 

Als breekpunt op het album staat het instrumentale Wermland, waar melodieën en gitaarlijnen de boventoon voeren. Met die subtiele klanken wordt prima opgebouwd naar het sluitstuk met twee monumentale nummers van respectievelijk 12 en 15 minuten lang. Laten we eerlijk zijn, dat is waar we voor komen. Deze nummers trekken wat meer richting doom metal, zeker Atniceae, met een leeg intro waar slechts een gitaar klinkt. Het intro vormt een opbouw, waarbij de drums steeds harder worden. Wat volgt is een schoolvoorbeeld van puike stoner/doom, niet zo zwaar als Yob, maar zeker niet lichtvoetig. In de tweede helft krijgt de bas ook nog wat ruimte, maar het is vooral stoïcijns doorbeuken met slome riffs. Drumsgewijs gebeurt er ook niet zo veel spannends en dat is jammer, want er kan wel degelijk variatie in stonerdrums zitten. Eindigen doen we in ladingen feedback, waarna een akoestische gitaar het einde signaleert en er een eind aan de plaat komt.

Monolord mag gezien worden. Met Rust maakt het trio een album dat vooral voor de stoner-afficionados is, want erg buiten de lijntjes kleurt men niet. Wat niet erg is, want in dit genre weet je bij voorhand al wat je mag verwachten. Maar doordat de band wel degelijk wat experimentatiedrift laat zien durven we wat meer te verwachten. Als een volgend album wat gedurfder is kan Monolord zo maar even doorstoten naar de grote zware jongens. Zo ver is het nog niet, maar van Rust hebben we zeker genoten. Prima werk!

Releasedatum: 29-09-2017 | Label: RidingEasy | Facebook

Tracklist: 
01. Where Death Meets The Sea
02. Dear Lucifer
03. Rust
04. Wermland
05. Forgotten Lands
06. Atniceae

Tags: , , , ,

FacebookTwitter