Mastodon – Cold Dark Place (EP)

Meer Mastodon is meer beter
79/100

Emperor of Sand heeft nauwelijks de tijd gehad om compleet grijsgedraaid te worden of Mastodon komt alweer met meer nieuwe muziek. Na hun laatste volledige plaat, die ze eind maart van dit jaar dropten, komt de band nu met een ep genaamd Cold Dark Place. De nummers op Cold Dark Place zijn geschreven ten tijde van hun laatste twee albums, Once More ‘Round The Sun (2014) en Emperor of Sand (2017).

De ep opent met North Side Star, een langzaam en vooral etherisch nummer. Een track die de teneur van dit plaatje kenmerkt: veel sfeer en psychedelica, haast Opethiaans af en toe, zoals we eigenlijk nog nooit van Mastodon gehoord hebben. Het gaat zelfs nog verder dan wat ze deden ten tijde van Crack the Skye (2009). De riffs en groove die kenmerkend zijn voor de band krijgen we later in het nummer pas te horen.

Blue Walsh komt dan ineens weer wat vlotter binnen met een catchy lickje. Voor een goed deel van de speelduur blijft dit gitaarwerk het beste aan dit nummer. De song klinkt eigenlijk net iets te oppervlakkig of te gemaakt en komt daardoor eigenlijk niet goed binnen bij de luisteraar. Hiermee voelt het aan als een nummer die gewoon niet door de selectie kwam om op de langspeler te verschijnen.  

Toe to Toes was al sinds begin deze maand te beluisteren online, en is waarschijnlijk het enige nummer op de plaat welke direct klinkt als een Mastodon-track. Wat dat betreft had het zeker niet misstaan op Emperor of Sand. Qua riffs doet het een beetje terugdenken aan het tijdperk van het album The Hunter (2011). Verder valt goed te horen dat dit nummer tijdens hun laatste album geschreven is; het gitaargetokkel en de thematiek doen dezelfde sfeer aan als die op hun laatste langspeler. De vocalen worden voornamelijk gedragen door Brent Hinds, wiens stem echt perfect uitkomt in dit nummer én in de volgende en laatste song van de ep, Cold Dark Place.  

Cold Dark Place is een erg melancholisch nummer dat opent met klassiek gitaargetokkel en akkoorden op een cleane gitaar, met daarover dus de zang van Brent Hinds, wat de melancholie nog even onderstreept. Het verhaal dat hoort bij Emperor of Sand ging over de laatste twee jaren in de levens van de bandleden, met name wat betreft verlies en ziekte in hun naaste omgeving. Dat gevoel lijkt nu in één nummer te zijn gegoten en dat is hoe Cold Dark Place klinkt en voelt. Uiteindelijk mondt deze track toch uit in een flitsende, gevoelige gitaarsolo – een beetje à la Roots Remain van het laatste album.

Wat opvalt is dat het voornamelijk Brent Hinds (gitarist) en Troy Sanders (bassist) zijn die de vocalen dragen op deze ep. Drummer Brann Dailor nam op de afgelopen twee platen een goed deel van de zang op zich, maar Blue Walsh is eigenlijk de enige keer dat we hem horen deze keer. Daarbij is de stem van Hinds echt een voorname factor in het gecreëerde gevoel en de opgebouwde sfeer bij de laatste twee nummers op dit plaatje; tijdens deze twee songs klinkt hij op zijn best.

Cold Dark Place is Mastodon op een manier waarop je ze nog niet eerder gehoord hebt: etherischer en sfeervoller dan ooit. Het bestaat waarschijnlijk uit de nummers die zo etherisch zijn dat ze gewoon uit de toon waren gevallen op Once More ‘Round The Sun en Emperor of Sand en daarom nu een eigen plekje en een eigen moment krijgen.

Releasedatum: 22-09-2017 | Label: Reprise Records | Website

Tracklist:
01. North Side Star
02. Blue Walsh
03. Toe to Toes
04. Cold Dark Place

Tags: , , , ,

FacebookTwitter