Marche Funèbre – Into The Arms Of Darkness

Trage muziek, snelle groei
88/100

Marche Funèbre, de dodenmars, bekend geworden van Frédéric Chopin, en door Candlemass tot volkslied van de doom metal verheven. Met zo’n naam kan het geen gezellige boel worden, dat mag duidelijk zijn. Marche Funèbre komt uit Mechelen, België, en mag inmiddels gerekend worden tot een van de bekendere en betere doom bands die de Benelux te bieden heeft. Met het in 2013 verschenen Roots Of Grief werden enorme stappen gezet, en de band deelde podia met de groten in het genre, waaronder Ophis, Ahab, Officium Triste, Saturnus en Eye Of Solitude. Vier jaar later is er een nieuw album, en alweer wordt er een enorme stap vooruit genomen.

Vooral de productie is ijzersterk. Men trok naar de Klangschmiede B studio in Duitsland, bestiert door ene Markus ‘Schwadorf’ Stock, bekend van The Vision Bleak en Empyrium, maar ook voor zijn producties van onder meer Ahab, Alcest, Eïs en Mourning Beloveth. Kortom: deze man weet wat hij doet, en dat is hoorbaar. De gitaren staan op het voorfront, zonder te verdrukken. Alleen de basgitaar wil wat zacht staan, maar geeft in deze muziek meer onzichtbare ondersteuning dan een leidende rol. Ook op vocaal gebied is er vooruitgang. Zanger Arne Vandenhoeck klonk op de voorgaande albums wel eens wat iel in de cleane zang, en soms wat tegen de noten aan, maar hier zet hij een uitstekende performance neer. Krachtig, helder, en soms met een opera-esque intonatie, brengt hij zijn lamenterende klaagzangen. De vocale bijsteun van gitarist Peter Egberghs en bassist Boris Iolis komt het geheel alleen maar ten goede. 

De nummers op Into The Arms Of Darkness zijn allemaal lang (niet korter dan 8:49 minuten), maar kennen logische opbouwen en structuren. Dat kortste nummer, Capital Of Rain, is in verhouding ook het snelste nummer, met stevig beukende headbangstukken en melodische leads. Vanaf Uneven duren de nummers minstens 12 minuten, dus verwacht geen hapslikweg-muziek. De muziek is gelukkig niet zo doods en depressief als de bandnaam doet vermoeden, hoewel de mistroostige cleane gitaar in het intro zeer stemmingsmakend is. We merken ook een sterke invloed van black metal, zeker in de wijde gitaarakkoorden en de krijsen van Vandenhoeck. In interviews wijdt de band dit aan de invloed van bassist Boris, wat de band een extra dimensie geeft die we nog niet eerder hoorden. De latere helft van het nummer levert in op de black ten faveure van een trager doomgeluid, met veel cleane zang en deprimerende sfeer. De ‘single’ Lullaby Of Insanity is waarschijnlijk het sterkste nummer van de plaat, een monoliet van 14 minuten, die blijft boeien door verschillende wendingen niet het oorspronkelijke idee uit het oor te verliezen. Voor doom bands is het makkelijk om te verzanden in trage droneriffs zonder einde, in een structuurloze richting die niet lijkt te eindigen. Marche Funèbre trapt niet in die val, en dat is zeker te wijten aan de opgedane ervaring.

Je kan het niet vaak oprecht zeggen, maar dit is daadwerkelijk het beste album tot nu toe van deze band. De progressie die men laat horen is ontegenzeggelijk, en het geluid dat de band op de voorgaande albums liet horen is nog altijd intact, maar wel breder dan tevoren. Marche Funèbre was al geen kleine naam, maar deze worp opent ongetwijfeld nog meer deuren. 2017 biedt ons veel doom, dus vergeet deze zeker niet te checken als je de doom balans opmaakt. 

Releasedatum: 20-02-2017 | Label: BadMoodMan Music | Website

Tracklist
01. Deprived (Into Darkness)
02. Capital Of Rain
03. Uneven
04. Lullaby Of Insanity
05. The Garden Of All Things Wild

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter