Hallatar – No Stars Upon The Bridge

Schoonheid in misère
92/100

Uit ellende ontstaat vaak mooie muziek. Dat is in de popscene zo, maar misschien wel nog meer in metal. En misschien geldt het zelfs nóg meer voor doom metal, een genre dat drijft op ellende en misère. Helemaal geldt het voor dit album van Hallatar, een band geboren uit het verdriet van Swallow The Sun gitarist/bandbrein Juha Raivio, nadat zijn vrouw Aleah Stanbridge overleed aan kanker. Dat is geen fijne basis voor een band, maar volgens Juha is Hallatar een band om muziek te geven aan de teksten en poëzie van Aleah, die ze schreef voor haar dood. Kijk, dat is ellende. Maar alleen de aanwezigheid van Juha is niet genoeg om ons reikhalzend te laten uitkijken naar dit album. Het is de toevoeging van drummer Gas Lipstick (ex-HIM) en vooral zanger Tomi Joutsen (Amorphis) die ons doet watertanden.

De hand van Raivio is duidelijk merkbaar, het gitaarwerk is gelijk aan dat van Swallow The Sun, hoewel het leger en depressiever klinkt. Opener Mirrors trekt meteen een pak begrafenistempo’s uit en Joutsens kermende krijsen zijn nauwelijks te herkennen. Zodra het openbarst en hij zijn kenmerkende grunt laat horen is het kippenvel geblazen. Wat sfeer betreft zit het wel snor. Niet alleen uit Joutsens cleane zang straalt hopeloosheid en verdriet uit, maar af en toe (zoals op Melt) doet hij een wanhopige scream die zó walgelijk wanhopig klinkt, dat je bijna medelijden met hem krijgt. De muziek zelf heeft dat aura van verdriet om zich heen hangen, en je hoort het rouwen in élke noot die Juha uit zijn gitaar perst. Dat de nummers soms onderbroken worden door een vrouwenstem die gedichten van Aleah voorleest draagt hier alleen maar aan bij.

Met zoveel kwaliteit is het moeilijk een uitschieter aan te wijzen. Dit album luistert ook het best in zijn geheel, want het vloeit soepel in elkaar over. De spaarzame momenten dat men sneller te werk gaat vergroten de contrasten met de langzame melodische stukken. Het rustpunt in het midden, met Pieces en Severed Eyes prepareert voor de slotnoten. Het eerste is een gedicht van Aleah, het tweede een ambient nummer, met een breekbare Joutsen die over sfeervolle toetsen en cleane gitaar heen fluistert. Dus logisch dat het daaropvolgende The Maze begint met de meest dreigende en depressieve secties van de hele plaat. Toetsen spelen hier een grote rol, waar ze op de rest van de plaat redelijk ingetogen zijn. De afsluiter Dreams Burn Down bevat zang van Aleah (hoe weet ik ook niet exact) en leunt meer richting Swallow The Sun. Dat is expliciet vermeld, omdat de rest van het album niet typisch is wat Juha voor Swallow the Sun aanbrengt, slechts op deel 3 van Songs From The North kunnen we wat referentiepunten plakken.

Doom fans, wrijf maar vast in die koude handjes, want er komt genoeg lekkers aan. Hallatar is slechts een opwarmertje, maar doet dit op magistrale wijze. De sfeer van dit album is ongeëvenaard, en dat wordt er alleen maar beter op als je het verhaal erachter kent. Helemaal te labelen is het ook niet. Funeral doom? Gothic doom? Death/doom? Hallatar is van alles wat en toch meer. De sterren staan niet meer op de brug, maar wel op een rij. Het klopt allemaal. De sfeer, de melodie, de droefheid, Tomi Joutsen die doom zingt… Potentieel voor de jaarlijst? Absoluut. Op het moment van schrijven is niet duidelijk of Hallatar een voortdurend project gaat zijn, of een eenmalig iets, maar wij hopen van harte dat Juha hier zijn meest depressieve gevoelens in gooit. En dat allemaal gehuld in een prachtige hoes van Fursy (Les Discrets), zo één kom je niet vaak tegen.

Releasedatum: 13-10-2017 | Label: Svart Records | Website

Tracklist:
01. Mirrors
02. Raven’s Song
03. Melt
04. My Mistake
05. Pieces
06. Severed Eyes
07. The Maze
08. Spiral Gate
09. Dreams Burn Down

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter