Fogalord – Masters Of War

Geen meesterschap, wel power-waardig
78/100

In 2012 kwam Fogalord in één klap ijzersterk voor de dag met A Legend To Believe In. Nergens ook maar een revolutionair geluid te bekennen, louter de geijkte power metal-methode van triomfantelijke melodieën, potsierlijke orkestratie, zang met een dikke zweem accent en catchy refreinen over zwaarden, glorie, en een karakter genaamd ‘The Fog Lord’. En toch had het album iets eigens, iets dat charmeerde in al zijn knullige glorie. De liefhebbers van power metal smulden ervan. Vijf jaar hebben we moeten wachten op een vervolg. In die vijf jaar is het debuut grondig verkend, dus dat legt de verwachtingen, niet geheel vrijwillig, best hoog.

De fans zullen blij zijn te horen dat er niks groots is veranderd aan de formule van de band. Zanger Daniele Bisi heeft wat minder last van zijn accent, maar haalt nog altijd de hoge noten, krachtig en zuiver, en verliest niks van zijn kenmerkende timbre. De trompetten maken vaker ruimte voor Schotse uilleann pipes, zonder dat de muziek nadrukkelijk Keltisch wordt. Dat houdt in: na de verplichte intro: los met de bassdrums, tetteren voor glorie, en gaan met die power metal banaan! Jammer dat het derde nummer Daughter Of The Morning Light de triomfantelijke sfeer van Rising Through The Mist Of Time meteen weer neerslaat. Ballades zijn we nooit een groot fan van en zeker niet aan het begin van het album. Zeker omdat er met The Gift Of The White Lady aan het einde ook een akoestische ballade op het album staat. Ok, bij de eerste is de gitaar zeer prominent, en bij de tweede nemen de toetsen en zang het voortouw, maar beide nummers zijn niet wat we willen van deze band. Nee, dan de titeltrack, die barst van de clichématige riffs en zang. Maar dít werkt! Het nummer is catchy en opzwepend. 

Gelukkig weet Fogalord de aandacht goed vast te houden in het middenstuk, op wat korte interludes na. The Storm Of Steel mengt de Schotse accenten met wat wisselende maatsoorten, maar heeft ook een headbangbaar ritme en catchy riffs. Absence Of Light is langer en progressiever. Het nummer is misschien ietsjes té lang; het einde voelt nodeloos uitgerekt. Daar staat tegenover dat de band er een paar bijzonder smakelijke melodieën en refreinen tegenaan gooit, net als een fijne, uitgesponnen brugsectie met meerdere gitaarsolo’s. Het huzarenstuk van het album is het epos van twaalf minuten, The Sword’s Will, waar men nog eenmaal alle registers voluit opentrekt. Orkestratie, balladesque stukken en, natuurlijk, over de top power metal, recht uit Italië, alles zit erin. De keyboards zorgen voor accenten om de muziek hoger te tillen, zonder de metal uit het oor te verliezen. Heerlijke marcherende tempo’s worden afgewisseld met glorieuze power metal tornado’s, vol bassdrumsalvo’s, maar er is ook ruimte voor ingetogenheid. Hoewel het epos van het debuut wat meer overrompelend was, is dit zeker geen slechte worp.

Toch moeten we opmerken dat Masters Of War niet meer de overweldigende kracht lijkt te hebben die het debuutalbum wél had. Wellicht, omdat die plaat zo vastgeroest zit in ons geheugen, dat deze tweede worp even moet rijpen? Masters Of War is allerminst een slecht album; het bevat alle typische kenmerken die Fogalord op A Legend To Believe In introduceerde en zelfs meer. Maar niet alle muziek hoeft een tien te scoren om vermakelijk te zijn. Er staan zeker toffe nummers op dit album; tracks die live goed tot hun recht kunnen komen. Het is te hopen dat een derde album iets eerder arriveert en de hoge lijn voort durft te zetten. Tot die tijd weten de kaaskopjes zich zeker te vermaken met deze band.

Releasedatum: 02-06-2017 | Label: Limb Music | Website 

Tracklist:
01. Il Racconto Della Tempesta
02. Rising Through The Mist Of Time
03. Daughter Of The Morning Light
04. Masters Of War
05. By The Everspring Tree
06. The Storm Of Steel
07. Absence Of Light
08. When The Blizzard Awakes
09. In Everwinter Wait
10. The Gift Of The White Lady
11. The Sword’s Will

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter