Fabio La Manna – Ebe

Ga mee op reis met deze Italiaanse duizendpoot
75/100

Tientallen sterren hangen aan een blauwgroene hemel. Een ruimtereiziger kijkt verdwaasd over een desolaat landschap. Naast hem, op een dorrelige zandvlakte, staat (vermoedelijk) zijn ruimteschip. In welke wereld is hij toch in hemelsnaam terechtgekomen? Zonder ook maar één woord te wisselen probeert de eigenzinnige Fabio La Manna, een Italiaanse multinstrumentalist, de luisteraar mee op reis te nemen door een zelfbedachte wereld.

Fabio La Manna is een progartiest in hart en nieren. Hij leeft niet ván de muziek, maar vóór de muziek. De wens om de grootste artiest van Italië te worden, heeft hij niet. 
Deze muzikale duizendpoot heeft maar één doel: mooie, dromerige en langslepende composities maken waar de luisteraar kippenvel van krijgt. In tegenstelling tot bekende populaire progartiesten als Steven Wilson en Fish doet Fabio La Manna alles instrumentaal en nog knapper: alles in z’n eentje. In zijn hometown Turijn leerde Fabio de fijne kneepjes van het vak. Hij leerde er gitaarspelen, pianospelen en bespeelde later tevens de basgitaar. Op Ebe, zijn eerste instrumentale soloalbum, neemt de Italiaan bijna alle instrumentatie voor zijn rekening, de drums daargelaten.

Fabio had met zijn debuut een duidelijk doel voor ogen: een muzikale reis maken vol dromerige escapades, onverwachte tempowisselingen en gitaarwerk dat zowel sfeerrijk als stevig in de oren klinkt. Daarin slaagt hij wonderwel. De bijna tien minuten durende opener Ebe begint heel rustig met akoestisch gepriegel, gaat verder in melancholisch pianospel en eindigt vervolgens met een dikke solo die Fabio moeiteloos uit zijn gitaar perst.

Hoewel alles instrumentaal is, weet hij gek genoeg associaties op te roepen met paranormale en buitenaardse onderwerpen. Dit geeft het album in zekere zin een mysterieuze vibe en daarmee een eigen smoel. Dat terwijl het album ook genoeg verwijzingen naar andere bands heeft. De blues van In Love and Silence lijkt zo afkomstig van een Led Zeppelin album. De speelse jazzy gitaarlijnen op The Little People roepen herinneringen van King Crimson op. Maar boven alles blijft Ebe een progrock album ten voeten uit. Op het ene moment denk je naar een rustige ballade te luisteren, maar luttele seconden later schiet de muziek alle kanten op en komen er in een minuut wel vijf verschillende genres voorbij. De muziek van Fabio onderstreept eigenlijk waarom prog zo’n fijn, tegendraads genre is: het grijpt je bij de strot en laat je pas los als het album voorbij is.

Belangrijke kanttekening is dat Fabio La Manna zeker niet voor iedereen is weggelegd. De muziek is vaak ongrijpbaar en de vele tempowisselingen zullen niet bij iedereen goed vallen. Ebe is geen album dat je voor je vrienden opzet of als achtergrondmuziek op kantoor. Het is als een heel moeilijk boek: pas als je er al je aandacht op vestigt, haal je er voldoening uit.

Releasedatum: 31-01-2017 | Label: Via Nocturna Records | Website 

Tracklist:
01. Ebe
02. Closer
03. In Love and Silence
04. Elohim Song
05. The Little People
06. The Vanishing of Enoch
07. Starchild
08. Luna 2

Tags: , , , , , , , ,

FacebookTwitter