Dodecahedron – Kwintessens

Orde in de chaos, chaos in de orde
89/100

In tegenstelling tot in de jaren 90 is black metal tegenwoordig ‘hip and happening’ en zo vreemd is dat eigenlijk ook niet. Dankzij festivals als Roadburn, Incubate, en verwante buitenlandse aangelegenheden komen steeds meer bands bovendrijven die niet meer de oude Scandinavische school aanhouden, maar juist hun eigen sound creëren. Dit leidde tot de opkomst van onder meer Deafheaven, Wolves In The Throne Room, Winterfylleth, en Ghost Bath. Internationale namen, maar gelukkig hebben we in ons eigen land Dodecahedron, uit Tilburg. In 2012 knalde de band plots de scene in met hun zelfgetitelde debuut, waarop men een loodzwaar, dissonant en extreem geluid liet horen, dat meteen volwassen en professioneel klonk. Niet gek dat Season Of Mist er meteen voor tekende.

We hebben vijf jaar moeten wachten op het vervolg. Waarom zo lang? Geen idee, maar de leden zijn of waren ook nog actief in onder meer Exivious en Nihill, dus dat zal er vast aan hebben bijgedragen. Kwintessens betekent: ‘dat waar het werkelijk om gaat’, en de plaat bevat (naast een intro, interlude, en outro) vijf nummers, allen genoemd naar een geometrische vorm. Ongetwijfeld is er een achterliggend concept aan het werk hier, maar wij moeten gissen. Wat we zeker weten is dat Dodecahedron voortborduurt op de sound van bands als Deathspell Omega; dissonante, razende black metal in een dikke productie, met weinig ruimte. Na een korte, maar sinistere intro knalt Tetrahedron er in als een vrachtwagen door een kartonnen boerderij. De gitaren zijn een brij van dissonantie, op de achtergrond piept en kraakt een bak noise, en de strot van zanger M. Eikenaar schuimbekt van de hondsdolheid. In rap tempo volgt de band chaotische blasts op met meer ritmische riffs en soms, zoals op Dodecahedron – An Ill-Defined Air Of Otherness, met tragere segmenten. Ook daar heeft de muziek die geur van waanzin, geïllustreerd door de krassende akkoorden en plotse overgangen.

Het tempo ligt hoog, en veel ademruimte gunt de band ons niet. De tussenliggende Interlude is weliswaar midtempo, maar biedt geen melodie of wat voor soelaas dan ook; zodra Octahedron – Harbinger begint, keert de chaos weer terug. Toch is Kwintessens geen album dat té chaotisch is. Het is vooral de muziek die klinkt als een maalstroom aan geluid, maar de nummers zijn op zich gefocussed, en niet zo avant-garde dat er te veel ideeën in zitten. Integendeel; de meeste tracks borduren voort op een muzikaal idee. De sfeer is ook gelijkaardig, passend binnen het concept van de plaat. Echte uitschieters vinden we niet, maar Hexahedron – Tilling The Human Soil is wel uitzonderlijk prettig. En na een finale van drie minuten noise en fuzz is Icosahedron – The Death Of Your Body een erg fijne afsluiter, met zang als een geschifte dictator die zijn wil oplegt aan de luisteraar. Helemaal aan het einde zijn we even bang dat de speakers écht zijn opgeblazen, maar dan is het stil. Finito.

Het debuut was al niet niks, maar met Kwintessens doet Dodecahedron een gooi naar de jaarlijstjes van de experimentele metal fan. We kunnen geen zwak punt vinden, behalve dan dat deze muziek nooit bij iedereen naar binnen zal gaan. Maar voor een dergelijke dichtgesmeerde plaat luistert Kwintessens erg goed weg, en voor je het weet ben je er doorheen. Je moet er wel aandacht aan geven, want dat is wat de muziek verdient. Niks voor de oppervlakkige luisteraar dus. Op zulke werkjes wachten we graag vijf jaar.

Releasedatum: 17-03-2017 | Label: Season Of Mist | Website

Tracklist: 
01. Prelude
02 Tetrahedron – The Culling Of The Unwanted From The Earth
03. Hexahedron – Tilling The Human Soil
04. Interlude
05. Octahedron – Harbinger
06. Dodecahedron – An Ill-Defined Air Of Otherness
07. Finale
08. Icosahedron – The Death Of Your Body

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter