Crimfall – Amain

Symfonischer dan ooit
80/100

Het Finse Crimfall is waarschijnlijk in ons land het bekendst geworden door de tour met Turisas in 2011, waarbij ze het album The Writ Of Sword promootten. Na dit album werd het stil rond de Finse folk metal band met symfonische invloeden. Gelukkig keren ze nu, ruim zes jaar later, eindelijk terug met het langverwachte Amain.

Crimfall anno 2017 klinkt episch, groots en theatraal, maar ontdoet zich van de folk-elementen en is daardoor symfonischer dan ooit. Gelukkig klinkt de band niet als één van de zovele ‘female fronted’ metalbands. Die term schiet de beschrijving van de Finnen sowieso tekort. Zangeres Helena Haaparanta neemt het grootste gedeelte van de vocalen op zich en dat doet ze bijzonder goed. Haar loepzuivere sopraanzang zorgt voor rustmomentjes en gevoelige passages. Dit aspect contrasteert mooi met de rauwe en ruige noordelijke invloeden in de muziek, die je onder andere terughoort in de growls van Mikko Häkkinen en de bombastische orkestraties.

De koorzang en dreigende vioolstrijken op Sunder The Seventh Seal vallen op tussen de overwegend rustigere nummers. Deze track is stevig en opzwepend, met een knipoog naar het oude Crimfall. Helena zingt met een lage, ruige stem, waarbij zij wordt bijgestaan door zware drums en dito blazers. Het nummer doet sterk aan Epica denken, wat ik persoonlijk wel jammer vind, daar Crimfall het eigen smoelwerk een beetje verloren lijkt, althans op deze track.

Wat de band echter nooit verloren is, is het talent voor het schrijven van catchy refreinen, waarbij je gelijk mee wilt zingen en springen. Ook het verhalende en meeslepende aspect weten ze goed te brengen, ballade Dawn Without A Sun is een prima voorbeeld hiervan. Helena weet met haar veelzijdige stemgeluid de luisteraar mee te nemen naar een duister sprookje.

Een ander onderdeel dat nooit verloren is, is het ruige aspect: Mother Of Unbelievers is wederom een harder nummer, waarbij marcherende drumritmes en rokerige vocalen afgewisseld worden met vuige growls en mannelijke koorzang. Voeg daar een duistere vioolsound en wat snelle gitaarloopjes aan toe en je hebt een heerlijk nummer dat zorgt voor afwisseling. De Arabische melodielijn die door het nummer heen loopt is tevens een fijne verfrissing.

Ook een verfrissing is It’s A Long Road, waarbij we Mikko voor het eerst horen zingen; dat mag hij vaker doen! Zijn rokerige stem is volumineus en krachtig, zeker bij de uithalen. Het nummer begint als een rustige ballade maar ontpopt zich halverwege tot een grootse symfonie, waarbij de volop aanwezige ‘toeters en bellen’ wederom niet geschuwd worden.

Amain is een sterk album met héél veel orkestraties en een ietwat té gepolijste productie, maar daardoor zijn alle afzonderlijke elementen wel goed te horen. Crimfall lijkt voorgoed gedag te hebben gezegd tegen de folky kant (met uitzondering van de laatste twee tracks, die dan wel weer super folky zijn), maar zo erg is dat nou ook weer niet. De band doet immers nog steeds waar ze goed in is: verhalen vertellen en dat alles gehuld in een catchy en bombastisch jasje. Het is een prettig wederzien!                                                                                                                                                                                                             Releasedatum: 25-08-2017 | Label: Metal Blade Records | Website

Tracklist:
01. Eschaton
02. The Last Of Stands
03. Far From Any Fate
04. Song Of The Mourn
05. Sunder The Seventh Seal
06. Dawn Without A Sun
07. Mother Of Unbelievers
08. It’s A Long Road
09. Wayward Verities
10. Until Falls The Rain

Tags: , , , ,

FacebookTwitter