Boris The Blade – Warpath

Band laat technische en melodieuze deathcore-fans achter met volgeblafte tissues
88/100

Wat er, naast zout, in het Australische zeewater zit weten we bij Ragherrie niet, maar het land weet op ‘core gebied wel erg flink te scoren! Parkway Drive is natuurlijk de grote jongen, maar ook Thy Art Is Murder heeft de afgelopen jaren flink wat zieltjes weten te winnen. Maar toen…..verscheen daar ineens, relatieve nieuwkomer, Boris The Blade op de radar. Vernoemd naar de Russische wapenhandelaar in het door Guy Ritchie geregisseerde ‘Snatch’ komt de band het nieuwe jaar binnen vlammen met Warpath, alweer het tweede volledige album tot op heden. Ik zal er echter geen doekjes om winden: deze Aussies hebben de deathcore-lat van 2017 direct verrekte hoog gelegd!

Waar The Human Hive de extreme grenzen van deathcore opzocht, heeft de band een drietal jaar later het gas íetsje terug genomen. Zo liet de in november jl. vrijgegeven titeltrack dan ook horen dat er op Warpath meer ruimte is voor het verleggen van de muzikale grens in plaats van trachten gewoonweg zo hard en meedogenloos mogelijk te klinken. Er zijn warempel elektronische invloeden te ontwaren in deze track, zonder dat deze gelukkig de boventoon voeren. We hebben immers al voldoende elektronisch-geladen tenenkrommende deathcore bands op deze aardkloot rondlopen. Geef ons maar lekker wat chuggende riffs, iets wat de band ons gelukkig op een dienblaadje serveert.

Backstabber gaat verder waar Warpath ophield en laat de melodieus getinte deathcore-fanaat met een volgeblafte tissue achter. ‘FFO: Fit For An Autopsy and Thy Art Is Murder’ was in de aanwezige beschrijving (waar het me aan ontbreekt) geen inktverspilling geweest. Nu we het toch al tweemaal over deze hardwerkende mannen hebben gehad: voormalige TAIM-schreeuwlelijk CJ McMahon brult op Misery ook nog even een octaafje mee. Zijn typerende zang-geluid is van heinde en verre te herkennen en sluit goed aan bij het geblèr van Daniel Sharp, welke op Warpath tevens laat zien wat hij allemaal in zijn mars heeft. Grunten, screamen, zingen en zelfs rap-achtige vocalen worden op de luisteraar afgevuurd tijdens de 10 tracks die het album te bieden heeft. Met name de laatstgenoemde zangtechnieken (o.a. gebruikt in Backstabber en Nihilist) sluiten goed aan bij de lichte djent-invloeden die ook deze band in zijn repertoire heeft weten te verweven. De bij wijlen Oosters-aandoende klanken weten dit tweede wapenfeit van de band dan ook te voorzien van een bijzonder fris karakter, ondanks dat het menigmaal uit de diepste krochten lijkt te zijn getrokken.

Omens knalt vervolgens met mach 10 uit de startblokken en laat overeenkomsten horen met Carnifex. Maar hé, is dat eventjes toevallig: Carnifex-frontman Scott Lewis is op Warpath ook van de partij! Dat de band  in 2015  een gezellige tour-tijd heeft gehad met  Carnifex, Within The Ruins en Fallujah wordt bevestigd door Within The Ruins-frontman Tim Goergen, welke middels Elixir het aantal gastbijdragen op Warpath op drie heeft weten te zetten.

Wanneer zaagmans tijdens Paralysed inmiddels de revue heeft gepasseerd lijkt de band je even een moment van ademruimte te geven. Niets is echter minder waar, als ware weerwolven weten ze op deze track hun gedaante te veranderen om hun ware aard te tonen en zodoende je trommelvliezen te trakteren op een potje technisch gitaar-gemartel en in het oog springende drumsalvo’s van Karl Steller. De heren laten aan niets of niemand blijken dat de band pas in 2010 op de muzikale kraamafdeling is uitgepoept. Maar er is meer. Zoals eerder aangegeven heeft ook technische death metal een plekje weten te vergaren in het klankbord van Boris The Blade: zo bewijst het misselijk snelle Devastator. Het laat wederom één van de vele gezichten zien waarmee de Melbournese band zichzelf bedruipt.

De ervaring die de band heeft opgedaan tijdens het touren van ’t afgelopen jaar, heeft zijn vruchten meer dan afgeworpen. Het is geen platgeslagen piemel-kontje-deathcore, maar een goed doordachte mix van meerdere extreme metal-invloeden welke ons muzikale spectrum rijk is. Ik wens de concurrentie succes. Wie het nog beter doet krijgt van mij een lolly, maar voor nu duw ik deze met volle overtuiging in de waffel van Boris The Blade. Siege Music heeft in Boris The Blade een nieuw paradepaardje gevonden.

Releasedatum: 27-01-2017 | Label: Siege Music | Facebook

Tracklist:
01. Warpath
02. Backstabber
03. Misery (ft CJ McMahon)
04. Nihilist
05. Omens (ft Scott Lewis)
06. Paralysed
07. Thorns
08. Devastator
09. Elixir (ft Tim Goergen)
10. Solace

Tags: , , , , , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.