Blut Aus Nord – Deus Salutis Meae

Grensverleggend
76/100

Blut Aus Nord is een bekende naam binnen de metalwereld. De Fransen brengen al twaalf jaar muziek uit die geworteld is in de black metal, maar ook de grenzen van zowel de ‘black’ als de ‘metal’ regelmatig opzoekt. Vaak hebben de schijven van deze heren even de tijd nodig voordat je ze werkelijk op waarde kunt schatten. Vandaar dat kreten als “progressief” en “avant-garde” misschien wel het meest doeltreffend zijn voor dit gezelschap.

Neem nu de laatste twee uitgaven van de band: Memoria Vetusta III: Saturnian Poetry en Codex Obscura Nomina. Op de eerste schijf horen we progressieve black metal, op Codex Obscura Nomina horen we industrial ambient die weinig met black metal te maken heeft en waar alles onder een dik gedigitaliseerd deken ligt, zodat muziekinstrumenten nauwelijks van elkaar vallen te onderscheiden. Een wereld van verschil, maar natuurlijk zijn er ook overeenkomsten: de zwarte, duistere sfeer en het vakmanschap waarmee de muziek gesmeed is. Voor sommigen is Blut Aus Nord dan ook niets minder dan kunst.

Reikhalzend werd dan ook uitgekeken naar Deus Salutis Meae dat drie jaar na Memoria Vetusta III: Saturnian Poetry en een jaar na Codex Obscura Nomina verschijnt. Gaat men weer terug naar de progressieve black metal? Zet men de industrial ambient van de Codex-schijf voort? En gaat men dan ook het beat-geëxperimenteer van Infra-Voices Ensemble uitbouwen? Let’s find out!

Dimourgos is de intro waarmee Deus Salutis Meae van start gaat. Het is amper anderhalve minuut aan etherische ambient, waar een gedigitaliseerde stem doorheen klinkt. Het voelt alsof iets of iemand via een versprongen radiozender met je contact probeert te maken, waarbij je zelf niet weet of het nou goed of slechts is om het contact aan te gaan. 

Dan gaat de intro over in Chora Macchabeorum. Er is een melodie en er klinkt een koude vorm van muziek door het fictieve apparaat, wat de muziek beeldend maakt, heen. Het voelt alsof je in een kille catacombe van een kosmische mogendheid staat. Muzikaal klinkt het als industrial ambient met veel tegendraadse tonen, maar er zijn ook invloeden uit de klassieke muziek en de black metal te horen. Zo zijn er de bijna knarsende black metalvocalen van Vindsval, die als zwarte lakens over de muziek worden gedrapeerd en die iets van houvast bieden voor de black metalfans. Door de muziek worden richting het einde af en toe cleane hoge vocalen gemixt, wat een licht hallucinerend effect geeft.

Na het korte instrumentale intermezzo Gnosis start Apostatis. Deze track is al eerder vrij gegeven. Niet zo verwonderlijk, omdat je hier voor het eerst de drums en het gitaarwerk echt hoort, waardoor je ook beter het muzikale erfgoed van deze band hoort. Maar dat is slechts relatief, want ook Apostatis kun je geen black metal noemen. Repetitieve riffs, tegendraadse ritmes, een industriële productie en de bekende algehele maalstroom die in eerste instantie op een kakofonie van klanken lijkt. Het voelt toch wel al wat vertrouwder. Een dergelijk nummer staat in schril contrast met het opvolgende Abisme, een korte track waarop de hemelse vocalen nadrukkelijker aanwezig zijn. Er wordt een langzamer tempo aangehouden en er ontstaat een duistere variant van Enigma-achtige muziek. Een aparte gewaarwording.

Met Impius en Revelatio staan er twee gitzwarte stukken op de schijf, die de essentie van pure black metal invullen zonder dat op een conservatieve wijze te doen. De muziek is verwrongen, kwaadaardig, weerzinwekkend en sluit naadloos aan op de titel van dit album. De slogan van Blut Aus Nord, dat ze hallucinerende, universele muziek maken waarbij ze alle vooringenomen ideeën over black metal achter zich laten, wordt hier ten volste verwezenlijkt. Wat een smerige maar kunstzinnige werkstukken zijn dit geworden!

Dat is ook een beetje de teneur van deze plaat. Het roept een onbehaaglijk gevoel op, waarbij je niet zo snel het gevoel krijgt om sommige nummers van deze plaat nog graag te willen horen. Fans van Memoria Vetusta III: Saturnian Poetry die niet bekend zijn met Codex Obscura Nomina moeten zich voorbereiden op een wereldschok. De industrial ambient is nog steeds duister, maar verder heeft Deus Salutis Meae weinig met dat album van doen.

Verder valt het Escher-ish artwork in de smaak, net zoals de vrij heldere machinale productie. Aan de andere kant is de speeltijd met iets meer dan 33 minuten aan de korte kant. Zeker als je daar de drie korte instrumentale nummers van aftrekt. Identiteit is net als kunst iets wat altijd tot discussies leidt. Omdat dit album beide aspecten belichaamt en alle referenties tart, zal een ieder hier zijn eigen weg in moeten vinden. Maar het is makkelijk om te verdwalen binnen deze muziek.

Releasedatum: 27-10-2017 | Label: Debemur Morti Productions | Facebook

Tracklist:
01. δημιουργός
02. Chorea Macchabeorum
03. Impius
04. γνῶσις
05. Apostatis
06. Abisme
07. Revelatio
08. ἡσυχασμός
09. Ex Tenebrae Lucis
10. Métanoïa

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter