Beyond Our Ruins – A Dreadful Oath

Een palet van verdoemenis
80/100

Het is al eerder gezegd: doom is populair. In navolging van het welbekende Dutch Doom Days beginnen er steeds vaker doom metal festivals voor te komen. Denk aan From Dusk Till Doom en de ontelbare ‘Doom Over X’ concerten. Ook in Nederland steken verschillende festivals de kop op, en het is op Doom Over Gorinchem dat we kennis maken met Beyond Our Ruins, dat aldaar hun eerste cd presenteert. Een positieve verrassing, helemaal toen bleek dat er een promo op ons wachtte bij thuiskomst. Daarom, weliswaar iets te laat, maar alsnog een bespreking.

Ook doom metal komt in vele vormen en maten. Death/doom metal kan in de vorm van My Dying Bride, met klagende liturgieën over het leven en dood, maar ook in een lichter verteerbare, melodische variant, zoals Daylight Dies en Katatonia. Ook Beyond Our Ruins leunt meer aan bij dat illustere gezelschap, hoewel er ook wat Paradise Lost merkbaar is. Dit is vooral terug te horen in de sfeer, die met synths wordt neergezet, met stevige riffs en met diepe grunts van zanger/bassist Bas Prins. Ondanks dat de muziek het tempo nooit naar standje begrafenis schroeft, is de sfeer er een van vertwijfeling, wanhoop en verdriet. Luister eens naar A Seance In Fear, waar vooral plechtige cleane zang de toon voert en trieste piano de gitaren begeleid. 
Op het daaropvolgende Legion worden My Dying Bride-achtige death metal invloeden vermengd met een tintje black metal, vooral door de krijsende zang. In de refreinen is juist wat meer gothic te bespeuren, dit dankzij de keyboards. 

De invloeden en geluiden op A Dreadful Oath zijn sowieso gevariëerd. Van de dreigende doom op Rapture Coming Down, compleet met funeral doom gitaar en gutturale zang tot de My Dying Bride gitaarharmonie op de titeltrack; alles draagt bij aan een muzikaal palet. Misschien niet het meest originele, maar Beyond Our Ruins heeft ze goed versmolten tot een coherent geheel, dat nergens voelt alsof er iets niet bij hoort. Slechts op Torn Asunder neemt men wat snellere tempo’s aan en de eerste helft bevat wat melodieën die net wat te opgewekt klinken voor de plaat. Catchy is het zeker, maar de rest van het album is donkerder. Favoriet is Dirge of Damnation, wat helemaal geen begrafenismars is, maar wel harde riffs op headbangbaar tempo voorschotelt. Het middenstuk bevat een Swallow The Sun-achtig praatstuk met weemoedige strijkers, waarna gauw weer hard van leer wordt getrokken. Sowieso is de zang op deze plaat enorm sterk.

Voor een band met slechts een demo ep uit 2013 op zak is A Dreadful Oath uitstekend werk. Het is een album dat je aandacht blijft vasthouden, door interessante wendingen en invloeden toe te passen. Niet verwonderlijk, aangezien leden van de band ook actief zijn/waren bij Fenris en Transmission 0. Een volgend album is wellicht nog coherenter, want deze muziek kan veel richtingen op gaan. We zijn dan ook benieuwd wat een volgende plaat zal brengen. Een plaat als dit verlangt een score die ruimte geeft om te groeien. Voor de fan van melodische doom (die al jaren op Daylight Dies wacht) is dit sowieso spekkie voor het bekkie. De Nederlandse doomscene is klein, maar er kan makkelijk nog een band bij: welkom!

Releasedatum: 25-02-2017 | Label: Eigen beheer | Website

Tracklist:
01. Oblivious
02. Dirge Of Damnation
03. A Seance In Fear
04. Legion
05. Rapture Coming Down
06. Torn Asunder
07. Pantheon
08. A Dreadful Oath

Tags: , , , , ,

FacebookTwitter