Below – Upon A Pale Horse

Meeslepend, dramatisch, kippevel
88/100

Ik heb weer veel power metal besproken de afgelopen weken, dus even tijd om te aarden en te accepteren dat onze tijd op deze aardrots beperkt is. Het leven is kort en we eindigen allemaal in de grond, als voer voor de wormen. En met die boodschap duiken we in de nieuwe plaat van Below. Dit Zweedse gezelschap speelt epische doom metal. Trage riffs, maar geen begrafenistempo’s, en een zanger met een heldere stem. Hmm…Zweden…epic doom…heldere zang…Candlemass? Nee, dat niet, hoewel de geest van Leif Edling en kompanen erg aanwezig is. Het debuut Across The Dark River werd goed ontvangen en nu zijn we bij plaat twee.

Geen ingrijpende wijzigingen. De sound is nog steeds erg Candlemass. Zowel Messiah- als Robert Lowe-era Candlemass. Wat niet erg is, gezien de band vooral op de podia staat, en met de laatste ep niet enorm veel indruk wist te maken. Dan mag deze band graag het stokje overnemen. Zanger Zeb heeft een heel fijne stem, helder en krachtig, het zou niet misstaan in een power metal band. De slepende nummers stijgen dan ook boven zichzelf uit door zijn stem. Het is zelfs catchy. Zijn lijnen in The Coven beklijven en hangen in je hoofd. De mystieke sfeer van het nummer komt prima tot zijn recht. Het sleept, gedragen door de zang als kistdrager. Heerlijk sinister, donker, en ja, zelfs occult. De versnelling halverwege is niet eens misplaatst, als de zang aanzet tot een climax, ook tekstueel. De band bedient zich van een heel traditioneel geluid, met harmonieën in zang en gitaar, simpele ritmesecties, en een tikje overdreven flair. Maar het werkt, want Upon A Pale Horse zuigt je naar binnen, en je blijft erbij. Zo worden ook de lange nummers niet saai. De titeltrack duurt ruim negen minuten, heeft riffs die Leif Edling had kunnen bedenken, en weet door contrasten de aandacht te pakken. Men speelt met dubbele kickdrums, tempo, clean en distortion, en zanger Zeb haalt een paar lage noten, bijna gruntend. De verrassing is de koorzang die af en toe terugkeert. En dan hebben we het over klassieke koren. Erg smaakvol.

Daardoor is dit ook een album dat best fijn is om vaker te horen. Er zijn wat nuances die niet meteen opvallen, en pas bij aandachtige beluistering naar voren komen. Kleine gitaarriedeltjes, harmonieën, en dergelijke. Geen epische doom zonder een paar rockende nummers, en hier krijgen we Suffer In Silence, waar midtempo heavy metal met een paar duistere akkoorden worden versmolten tot iets dat we ook op een album van Ghost zouden kunnen vinden. Door de trage refreinen valt het niet eens uit de toon in de flow van het album, en na de slome titeltrack is het een schop onder je bips. De zang doet bij vlagen zelfs aan Nils K. Rue (Pagan’s Mind) denken, vooral door de intonatie. Naadloos gaan we over in Hours Of Darkness, dat met akoestische gitaren begint. En dan begint de doom weer. Het eveneens lange We Are All Slaves eindigt de plaat, met de meest deprimerende sfeer die we tot nu toe gehoord hebben. Meeslepende zang, depressieve progressies, en slepende tempo’s. De bas bromt grommend op de achtergrond, maar is wel hoorbaar. Het is vooral de atmosfeer die dit nummer maakt. Het voelt als een laatste klaagzang voor de laatste adem uitgeblazen wordt, berusting in het noodlot dat ons allen zal treffen. De dood zit ons achterna, en hoe hard we ook rennen, hij haalt ons in. Tegen het einde aan zijn zelfs wat sfeervolle keyboards te horen, wat het alleen maar donkerder maakt. Net als het korte intro eindigen we orkestraal.

Oh wat fijn dit. Epische doom is een stijl die langzaam een beetje verdrukt wordt door de stoner, funeral, en death/doom varianten, dus het is fijn dat er nog een band durft op te staan. Dat ze dan ook brutaal meteen een gooi doen naar genretopper is mooi meegenomen. Candlemass heeft een prima opvolger gevonden, en als Below zo doorgaat kunnen ze zich prima meten met de grote namen. Dan helemaal geen kritiek? Nou, als we echt eerlijk zijn, zijn de falsetschreeuwen à la Rob Halford wat onnodig. Het is niet dat ze er niet bij passen, maar vaak de flow en de sfeer van de nummers wat doorbreken. Er zijn momenten wanneer ze goed tot hun recht komen, vooral in opener Disappearing Into Nothing. Maar na een tijdje verliest het de impact. Gelukkig is de impact van de plaat mokerhard. Rekening houdend met het feit dat dit pas plaat nummer twee is voor de heren, houden we de score ietsjes in. Er is een grote kans dat album drie een doomklapper van jewelste is. Houd die in de gaten!

Releasedatum: 19-05-2017 | Label: Metal Blade Records | Facebook

Tracklist: 
01. The Plague Within
02. Disappearing Into Nothing
03. The Coven
04. Upon A Pale Horse
05. Suffer In Silence
06. Hours Of Darkness
07. 1000 Broken Bones
08. We Are All Slaves

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter