Ashenspire – Speak Not Of The Laudanum Quandary

Treed binnen in industrieel Groot-Brittannië en gruwel...
92/100

Liefhebbers van bands als A Forest Of Stars, Dødenheimsgard en Wodensthrone kunnen hun hart ophalen: er is een noemenswaardige nieuwkomer in de meer theatrale en avant-garde kant van de black metal. De Schotse band Ashenspire beklimt dapper het toneel van het obscure, weggezette kindje uit het genre en maken de koude eerste wintermaand van het nieuwe jaar meteen een stukje draagzamer. Ashenspire’s eerste full release draagt de poëtische en enigszins mistroostige titel Speak Not Of The Laudanum Quandary en bestaat uit zeven zeer uitgebreide nummers met een totale speeltijd van maar liefst 61 minuten. De plaat neemt de luisteraar mee op een reis door de absurditeiten en tragedies van het Britse imperialisme en de industrialisatie. Bijzonder is dat er op dit album niet gezongen, maar dichterlijk gesproken wordt. Iedere song op het album is opgedragen aan een bepaald publiek: zo werd Ashenspire’s allereerste single Marines at Perdition’s Lighthouse uit oktober 2015 (ook aanwezig op dit album) toegewijd aan “de havenarbeiders, de vuurtorenwachters en de arseen eters.” Met al deze bijzondere componenten is het natuurlijk logisch dat we niets minder verwachten dan een briljant album.

Speak Not Of The Laudanum Quandary opent met het negen minuten durende Restless Giants, een song opgedragen aan “de ballingen, de wereld-verweerden, de geteerden en de gevederden”. Het is meteen duidelijk hoe theatraal de Schotten zijn: typische black gitaarriffs en drumpartijen worden moeiteloos afgewisseld met gevoelige piano- en strijkstukken, waarbij het intense sprechgesang van Alasdair Dunn de boventoon voert. Zijn gewelddadige en verhitte vocalen slaan continu over terwijl hij de briljante teksten ten gehore brengt, en op sommige momenten lijkt het bijna alsof Dunn compleet breekt van verdriet en woede.  

The Wretched Mills is vergeleken met het voorgaande nummer significant agressiever, waarna het droefgeestige, maar zeer kalme intro van Grievious Bodily Harmonies (gevuld met prachtige strijkers van violist James Johnson) ons een paar minuten rust gunt en ons vervolgens meesleurt in een zwartgallig post-metal gat. Grievious Bodily Harmonies is met zijn akelige lyrics: “A chloroform rag over cold-sore lips; deathly thin and typhus skin”, een variatie tussen Dunn’s dichterlijke stem en lugubere wanhopige krijsen een persoonlijke favoriet. Ook deze song is net zoals zijn voorganger briljant opgebouwd en er is geen enkel moment dat de lengte van de nummers, de dramatiek of de poëtische teksten gaan irriteren. A Beggar’s Belief biedt opnieuw een prettige mogelijkheid even op adem te komen, maar denk zeker niet dat het nummer de sfeer die de plaat oproept verliest: hoewel de typerende black metal riffs en de dreunende drumpartijen niet aanwezig zijn, blijft er een ongure ambiance hangen. Dit wordt veroorzaakt door het enigszins off-key koorgezang en het gedreun van de kerkklokken op de achtergrond. Dunn’s stem op A Beggar’s Belief is ingetogen, zacht maar dreigend: “It’s beggar’s belief, but believe me, we’ve barely even scratched the surface…”.

De song Fever Shreds gaat precies over de naargestige thema’s die je zou verwachten na het horen van de songtitel: typerende tragedies en absurditeiten uit de tijd van de industrialisatie zoals de tyfus, kindersterfte, dood en verderf. Fever Shreds is met zijn indrukwekkende elf minuten wellicht het meest benauwende nummer op Speak Not Of The Laudanum Quandary. De combinatie van de hypnotiserende, herhalende gitaarpartijen grijpen je bij de keel en de afwisseling tussen ruige, ruwe stukken en kalme, kille momenten geven precies de touch die nodig is. Afsluiter Speak Not Of The Laudanum Quandary (met de langste speeltijd, welgeteld dertien minuten) smijt tot slot modder, troep en alle vuiligheid uit de met teer besmeurde straten naar alles waar het Britse imperialisme en de industrialisatie voor stond. De troon, de opium, het narcistische en ijdele Britse rijk, de afschuwelijke armoede: alles krijgt er van langs in deze dertien minuten. De song bindt het sombere pianospel, de jammerlijke violen en de karakteristieke blackstukken samen met de scherpe snauwen en krijsen van Dunn en creëert zo’n onbehaaglijke sfeer dat het op enkele momenten lastig wordt om de kippenvel te onderdrukken. Een zeer waardige beëindiging van Ashenspire’s eerste release. 

We verwachtten een briljant album: Ashenspire levert. Speak Not Of The Laudanum Quandary is een emotionele rollercoaster van het begin tot eind: het allereerste werk van Ashenspire is intens, zwaarmoedig en onstuimig. Er is sprake van een buitengewoon bijzondere mix van theatrale black, post-metal, klassiek, wat aspecten uit de post-rock, een paar ingrediënten uit de wat meer progressieve genres en een snufje avant-garde. Laten we eerlijk zijn, het gaat hier niet om een album dat je even als achtergrondmuziek aanzet. Dit is een plaat waar je voor moet gaan zitten om de ultieme luisterervaring te beleven. Neem de tijd en je bevindt je binnen no-time in deze duistere dagen van het eens zo enorme wereldrijk met al haar onbehaaglijke en kille sferen terwijl de geur van zwavel je neusvleugels penetreert. Het dichterlijke gepraat van Dunn is eveneens erg wennen, maar dat is eenvoudig op te lossen: sluit de ogen en het is zeer gemakkelijk om je in te beelden dat je aanwezig bent bij een grotesk en extravagant toneelstuk.  Het is pas januari, maar deze release van Ashenspire verdient absoluut een plek op de jaarlijst. Wij kijken reikhalzend uit naar meer. 

Releasedatum: 20-01-2017 | Label: code666 | Website

Tracklist:
01. Restless Giants 
02. The Wretched Mills
03. Mariners at Perdition’s Lighthouse
04. Grievious Bodily Harmonies 
05. A Beggar’s Belief
06. Fever Sheds
07. Speak Not Of The Laudanum Quandary

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.