Amberian Dawn – Darkness of Eternity

Als ABBA een symfonische metalband begon...
61/100

Dat we bij Ragherrie niet onbekend zijn met het werk van het Finse Amberian Dawn is een feit. Dat we matig te spreken waren over de recente platen van de symfonische metalband blijkt wel uit het eerdere werk wat hier en hier te lezen valt. Met Darkness of Eternity probeert Amberian Dawn opnieuw onze harten te winnen, maar of dat lukt?

Mijn favoriete nummers van de band staan op de albums die werden uitgebracht vóór de wisseling van frontvrouw Heidi Parviainen. En dat is niet voor niets, destijds werkte de combinatie van de symfonische melodiepartijen en opera-esque vocalen op een unieke manier samen, waardoor het plaatje klopte. Helaas is deze magistrale samenwerking met de komst van Päivi Virkkunen in onbalans geraakt, waardoor ik het latere werk niet meer geluisterd heb. Hoogste tijd voor een tweede kans dus, hopelijk weet de band dit keer wél te bekoren..

Darkness of Eternity start met de single I’m The One waarbij mijn angsten toch weer naar boven komen. Het eerste gitaarloopje bouwt meteen spanning op en brengt het oude vertrouwde gevoel naar boven. Krachtig, melodieus en snel, dat zijn de elementen die je meteen aan zullen spreken. Maar dan begint het gezang van mevrouw Virkkunen. Is het slecht? Nee, absoluut niet. Wat het punt is, is de mismatch die ontstaat. Haar stem komt heel commercieel en toegankelijk over, terwijl de muziek dat veel minder is. De muziek is bot en beukt, terwijl de vocalen zoetsappig zijn. Daarbij helpt het refrein ook al niet mee, aangezien de vocalen daar op een opera-achtige manier gewoon niet werken. Jammer, maar misschien brengt het tweede nummer meer soeps.

De shift die hier gebeurt, is bijna onbeschrijfelijk. Er is maar één woord, of misschien beter gezegd één naam wat dat nummer kan omschrijven, en dat is ABBA! Je leest het goed, Abba ja. Het is zó zoetsappig dat je tanden er van uitvallen. Onder begeleiding van de discobeats en orkestratie brengt de band een track waarbij het ongeloof de overhand neemt. Sky is Falling is een waardige toevoeging voor het Eurovisie songfestival, maar de metal is ver te zoeken… Wat wel gezegd moet worden is dat de vocalen hier ontzettend goed bij passen en dat je een enorme glimlach van dit nummer krijgt. Of dat een positieve of negatieve glimlach is, laten we aan de luisteraar over.

De stijl van deze twee tracks wordt over de rest van het album doorgetrokken. Zo krijg je het ene moment botte, snelle actie te horen op het nummer DragonFlies, om vervolgens weer een disco-georiënteerd nummer zoals Maybe voorgeschoteld te krijgen. Darkness of Eternity is zeer gevarieerd waardoor je bij elk nummer verrast wordt, helaas is niet elke verrassing even sterk.

Het album kent twee gezichten. Zo zijn er aan de ene kant muzikaal zeer sterke tracks, die klassieker van aard zijn, maar waar de vocalen niet bij passen, en aan de andere kant de commerciëlere, makkelijkere nummers die qua gevoel wel kloppen. Door deze tweedeling komt het album wat rommelig over, alsof de band niet volledig durft toe te geven aan een nieuwe sound. Helaas, want hierdoor weet Amberian Dawn met Darkness of Eternity wederom niet te overtuigen.

Releasedatum: 10-11-2017 | Label: Napalm Records | Website

Tracklist:
01. I’m the One
02. Sky Is Falling
03. Dragonflies
04. Maybe
05. Golden Coins
06. Luna My Darling
07. Abyss
08. Ghostwoman
09. Breathe Again 
10. Symphony Nr.1, Part 2 – Darkness of Eternity
11. Anyone 

 

 

Tags: , , , , , , ,

FacebookTwitter