Alestorm – No Grave But The Sea

Kielhalen is overdreven, maar wel in het cachot ermee
79/100

Alestorm hoeft zich al lang niet meer te bewijzen. Het is ook niet alsof we per album kunnen uitkijken naar wilde experimenten, of ons moeten afvragen welke geschifte epossen Christopher Bowes nu weer heeft geproduceerd. Althans, dat laatste vragen we ons altijd af met deze band, maar dan nu betreffende de steeds dommer wordende teksten en (af en toe) dito muziek.. Van stoere piraten schoof de focus langzaam maar zeker richting gekke piraten met veel alcohol (meer dan voorheen) en allerhande absurditeiten. En toch was voorganger Sunset On The Golden Age een bijzonder goed album, zeker na de ietwat nare nasmaak die Back Through Time achterliet. Eens kijken hoe de lijn wordt doorgezet.

Het eerste dat opvalt is dat No Grave But The Sea tettert als een kudde olifanten op de vlucht. Er zat altijd al wat trompet in de muziek, maar nu staan ze wel heel prominent in de mix. Het is alsof Chris Bowes en toetsenist Elliot maar twee geluiden uit hun toetsen halen, trompet en accordeon. Het past wel, maar misschien iets te prominent gemixt? Verder zijn de bekende elementen goed vertegenwoordigd. Chris’ ruwe zang, vrolijke melodieën, een gezonde mix van power en folk metal, oftewel, een prima Alestorm-album. Natuurlijk zijn de singles Alestorm en Mexico hap-slik-weg-materiaal dat niet zwaar op de maag ligt, maar de band maakt het goed met een paar veel beter uitgedachte nummers. To The End Of The World en Man The Pumps zijn langer dan gewoonlijk en weten wat fijne melodieën en progressies te laten horen. Man The Pumps vooral, had ook op het magistrale debuut Captain Morgan’s Revenge kunnen staan.

De overige nummers betreden nergens onbekende zeeën. Ja, op To The End Of The World en Alestorm wordt gespeeld met grunts en ruwe zang, maar verder wordt de ontdekkingsreiziger nergens uitgedaagd. Opvallendste worp is Fucked With An Anchor, dat de vorm aanneemt van een Iers/Schots folky deuntje, met een enorm catchy tekst, vol met scheldwoorden. Het zou niet moeten werken, maar het werkt wel, en kan live heel erg grappig worden. Ook Pegleg Potion is niets bijzonders voor Alestorm, maar klinkt lekker en blijft hangen. Als magnum opus gooit Alestorm Treasure Island ertegenaan, en dat nummer is erg goed. Lekker uitgesponnen, maar niet te lang (de laatste twee minuten zijn pure ambient), met epische teksten en dito tetters. Er wordt gespeeld met opzwepende power metal, compleet met flitsende solo’s en meezingbrug met mannenkoren. Prima te pruimen, hoewel niet op het niveau van Death Throes of The Terrorsquid en The Battle Of Cartegena.

Dus, Paganfestfanaten: ren naar de winkel, want dit is een blinde aanschaf. De casuele fan kan gewoon de singles luisteren en daarmee zijn fix aan piratenonzin krijgen. Als we kritisch kijken is No Grave But The Sea weliswaar solide, maar in de discografie van de band toch een stapje terug. Het album is niet zo pakkend en veelzijdig als zijn voorganger, maar weet de aandacht beter vast te houden dan Back Through Time. Het is een prima album dat zich op de achtergrond net zo goed tot zijn recht komt als wanneer je er met volle aandacht naar luistert. Ach, bij Alestorm zijn albums toch alleen maar voorbereiding op de tourcyclus, dus leer die nummers maar weer uit je hoofd, want het gaat toch wel weer een feestje worden. Argh!

Releasedatum: 26-05-2017 | Label: Napalm Records | Website

Tracklist:
01. No Grave But The Sea
02. Mexico
03. To The End Of The World
04. Alestorm
05. Bar Und Imbiss
06. Fucked With An Anchor
07. Pegleg Potion
08. Man The Pumps
09. Rage Of The Pentahook
10. Treasure Island

Tags: , , , ,

FacebookTwitter