Toothgrinder – Nocturnal Masquerade

Onthoud deze naam, mensen!
85/100

Ooit gehoord van het uit New Jersey afkomstige Toothgrinder? Nee? Dat kan kloppen, maar daar zal vanaf 29 januari verandering in komen, dat is een ding wat zeker is! Met Nocturnal Masquerade brengt het jonge viertal hun eerste langspeler uit, als opvolger van ep Schizophrenice Jubilee uit 2014.. De ep bleek een schot in de goede richting, maar Nocturnal Masquerade weet de bal zonder enig pardon binnen te knallen met een dozijn erg sterke composities.

Ondanks dat het eerste volledige album pas in 2016 werkelijkheid wordt, heeft de band de affiche al mogen delen met enkele grote jongens uit het speelveld. Denk aan The Dillinger Escape Plan, Periphery, Mastadon en The Faceless. Niet voor niets dat het populaire Metalhammer de band ook in hun ‘must see’ lijstje voor 2016 heeft geplaatst. Dat wil toch wel wat zeggen! En geloof me, Nocturnal Masquerade heeft veel te zeggen. Het is een bijzonder eclectisch album geworden, waardoor het voor ieder wat wils is. Fan van Slipknot? Komt u maar! Of toch liever Soilwork? Geen probleem. Wat zegt u? Bent u meer een liefhebber van het progressieve Meshuggah? Ook u wordt op uw wenken bediend. Wie? Justin Bie?…Oké, zo ver gaat het gelukkig niet, maar veelzijdigheid is wel hét sleutelwoord van deze debuutplaat.

Die veelzijdigheid komt ten eerste terug in de muziek, welke hoge pieken, diepe dalen en vlakke wegen kent. Elk nummer is weer een verrassing omdat je gewoonweg niet weet wat te verwachten. Zo neemt de al reeds bekende track The House (That Fear Built) je mee naar een Slipknot-achtige bestemming, terwijl het titelnummer meer doet uitwijken in de richting van Meshuggah, grenzend aan het altijd gezellige Soilwork en het afsluitende Waltz Of Madmen aan het einde wat aan King 810 doet denken (zo met die kettingen en lage zang). Hard, zacht, melodisch, licht chaotisch en een tintje progressief: deze muzikale grabbelton heeft het allemaal.

Ook de vocals zijn niet voor één gat te vangen. Luistert u bijvoorbeeld eens naar I Lie In Rain, The Hour Angle, Despondy/Dejection en Waltz Of Madmen, waarin de dynamiek van Justin Matthews’ stem direct op de proef wordt gesteld. Wat mij betreft, gaat de beste man wel door voor de zevendelige messenset. Tijdens het hardere werk heeft zijn stem wat weg van Jens Kidman (Mushuggah) terwijl op softere momenten de invloed van Corey Taylor (Slipknot) duidelijk doorklinkt. U leest het goed, vocaal en muzikaal gezien is de band goed op elkaar ingespeeld. Trouwens, voor ik het vergeet: op Diamonds For Gold werpt Spencer Sotelo van Periphery zijn voormalige tourgenoten een vocale arm om de schouder.

Nocturnal Masquerade is dan ook een bijzonder volwassen album voor een debuterende band. Veelzijdigheid ten top, ondanks de herkenbare elementen. Wat het volgende album zal brengen zal een verrassing blijken, maar dat de band meerdere gezichten kent is een understatement. Evenals de waarschijnlijkheid dat ze hier een breed publiek mee aan zullen gaan spreken. Toothgrinder, onthoudt die naam!

Releasedatum: 29-01-2016 | Label: Spinefarm RecordsFacebook

Tracklist:
01. The House (That Fear Built)
02. Lace & Anchor
03. Coueur d’Alene
04. I Lie In Rain
05. Blue
06. The Hour Angle
07. Dance Of Damsels
08. Diamonds For Gold
09. Nocturnal Masquerade
10. Dejection/Despondency
11. Schizophrenic Jubilee
12. Waltz of Madmen

Tags: , , , , , ,

FacebookTwitter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.