Sons of Balaur – Tenebris Deos

Sterk debuut van fictieve cultband
81/100

Fictieve bands. Ze zijn al jaren een ding binnen de metalscene, en om de een of andere reden wordt fictie dan vroeg of laat vaak toch nog realiteit. In de eighties deed het Britse Spinal Tap van zich spreken in een heuse ‘mockymentary’ met de titel ‘This Is Spinal Tap’, waarna de band ook daadwerkelijk muziek uitbracht en zelfs live ging optreden. Jaren later ging de geanimeerde tv-serie Metalocalypse nog een stapje verder met het fictieve Dethklok. Ook die band trad op (met behulp van video-schermen) en bracht uiteindelijk drie albums uit, voor meesterbrein Brandon Small het bijltje erbij neergooide. Ook Sons of Balaur is een “nepband”, afkomstig uit de behoorlijk bloederige en wrede ‘Realm of the Damned’-strip van de Brit Alec Worley. Een muziekalbum van de fictieve Noorse black metalband kon niet uitblijven.

De backstory van Sons of Balaur plaatst de door demonen bezeten muzikanten in het Noorwegen van de vroege jaren 90, waar het extreem obscure Sons of Balaur een ware cultstatus verwerft binnen de vroege Scandinavische black metalscene, voordat de muzikanten jarenlang spoorloos van de aardbodem lijken te verdwijnen. Anno 2016 is de band terug, zo gaat het verhaal, en wordt het album Tenebris Deos op de mensheid losgelaten. Het verhaal is aansprekend – en we kunnen iedereen aanraden om het stripverhaal te lezen – maar de grote vraag is natuurlijk of de muziek kwalitatief net zo goed in elkaar zit.

sons_of_balaur-band-picture-01-small
Dat blijkt gelukkig het geval. Tenebris Deos is een prima potje melodische black metal, vaak met een fijne groove en een aangename productie waardoor de mainstream-appeal groter is dan je op basis van de verzonnen (en erg obscure) achtergronden zou verwachten. Het album is bijzonder veelzijdig en nummers als het lekker voortrazende Old Relics gaan er op het Ragherrie-hoofdkantoor in als koek. Tragere epische passages, akoestische stukken én snelheidsduiveltjes komen aan de orde, al mist het album natuurlijk de echte ‘ondergeproduceerde’ rauwheid van de oldskool underground. Tenebris Deos klinkt, ondanks alle randverzinsels, behoorlijk clean en modern zonder aan kracht in te boeten. Het venijnige gitaarwerk is om van te smullen en het album is van begint tot einde lekker afwisselend. De titels en teksten zijn behoorlijk ‘tongue in cheek’, waarbij vrijwel alle black metal-clichés aan de orde komen. Dit album ter ere van de demon Balaur staat ondertussen wél gewoon zijn mannetje en is kwalitatief behoorlijk sterk. Respect voor het genre dat op de hak wordt genomen, is er ondertussen gelukkig genoeg. De invloeden van de grote namen uit de black metal zijn overduidelijk aanwezig; Tenebris Deos is dan misschien niet extreem origineel maar wel een feest der herkenning voor de rechtgeaarde black metal-fan.

Sons of Balaur is als geheel natuurlijk één grote gimmick. Hoewel lang niet iedereen binnen de relatief serieuze BM-scene dit concept zal waarderen, kunnen wij er smakelijk om glimlachen. Dat de ‘trueness’ en ‘kvltheid’ er soms wel erg dik opgesmeerd worden (en dan bedoelen we vooral de teksten) nemen we dan ook niet te serieus. Tenebris Deos is vooral een erg vermakelijk potje catchy extreme metal met ballen én humor, een zeldzaamheid binnen de black metal.

Releasedatum: 14-10-2016 | Label: Season of Mist | Facebook

Tracklist:
01. Invocation
02. Prologue
03. Old Relics
04. Succubus Slut
05. The Curse of Bloodlust 
06. The Nameless Roams the Earth
07. Van Helsing Must Die
08. Balaur’s Rise
09. Athena Bitch Betrayer
10. Soldiers of Darkness
11. Nematari the Desert Queen
12. Torch This Fucking World

Tags: , , , , , , , , , , , ,

FacebookTwitter